W dniu ataku niemal natychmiast wezwano do akcji strażaków z New York City Fire Department (FDNY). Dla wielu z nich była to misja, bez powrotu. W wyniku zawalenia się obu wież WTC zginęło 343 strażaków. Wielu z nich wkroczyło do budynków tuż przed ich zawaleniem, starając się ewakuować jak najwięcej ludzi z zagrożonej strefy.

Działania FDNY były skoordynowane i pełne poświęcenia. Pomimo chaosu, braku informacji oraz groźby zawalenia się budynków, strażacy wchodzili na kolejne piętra wież, aby ratować uwięzionych tam ludzi. Niektórzy z nich nie zdążyli opuścić wież przed ich całkowitym zawaleniem.

Bohaterstwo tych strażaków nie ograniczało się tylko do momentu ataku. Wielu z ocalałych ratowników przez lata cierpiało na problemy zdrowotne spowodowane wdychaniem toksycznych substancji unoszących się w powietrzu po zawaleniu się budynków. Choroby układu oddechowego oraz nowotwory stały się ich codziennym wyzwaniem.

Strażacy, którzy zginęli w atakach na World Trade Center, stali się symbolem odwagi, poświęcenia i bezinteresownej pomocy. W ich imieniu wzniesiono wiele pomników, a ich pamięć czci się każdego roku, szczególnie w rocznicę tragicznych wydarzeń. Ich ofiara przypomina nam, jak wielką cenę mogą płacić ci, którzy poświęcają swoje życie dla innych.

Artykuł 11 września – dzień w którym zginęło 343 strażaków pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

• Ponad 9 tysięcy hektarów – taka powierzchnia lasu została objęta pożarem (4500 ha w Nadleśnictwie Rudy Raciborskie, 2352 ha na terenie Rudzińca i 2230 ha w Kędzierzynie);
• Ponad 10 tysięcy osób – tyle było zaangażowanych w akcję gaśniczą
  • 454 sekcje JRG – 2270 strażaków PSP,
  • 405 sekcji OSP – 2430 strażaków OSP,
    co stanowiło mniej więcej 1/3 ówczesnych „zasobów” polskiej straży,
  • 3200 żołnierzy,
  • 650 policjantów,
  • 1280 osób z obrony cywilnej,
  • 1150 pracowników służb leśnych,
  • ochotnicy;
• Ponad 1100 samochodów gaśniczych, 26 samolotów gaśniczych Dromader i 4 śmigłowce gaśnicze, 50 cystern kolejowych, 6 lokomotyw, kilkadziesiąt ciągników, czołgi inżynieryjne, pługi i spychacze – te wszystkie sprzęty były używane podczas akcji gaśniczej
• 15 wozów gaśniczych i 26 motopomp, 70 km węży strażackich – tyle sprzętu spłonęło podczas działań;
• 30 województw – z tylu ściągani byli ludzie i sprzęt gaśniczy;
• 286 milionów złotych – na tyle oszacowano straty po pożarze;
• Około 10 hektarów/minutę – o tyle potrafił powiększać się pożar w szczytowym momencie;

Tło Zdarzenia

W sierpniu 1992 roku miał miejsce największy pożar lasu w Polsce oraz Europie Środkowej po II wojnie światowej – pożar w Kuźni Raciborskiej. To niewielkie miasteczko, położone w województwie śląskim, na zawsze zostało naznaczone przez incydent, który wstrząsnął całą Polską i zapisał się w pamięci lokalnej społeczności. Doprowadził on do ogromnych strat materialnych i przyczynił się do śmierci kilku osób, w tym strażaków, którzy oddali życie w walce z żywiołem.

Przebieg pożaru

Pożar wybuchł 26 sierpnia 1992 roku około godziny 13:50. Płomienie pojawiły się w oddziale leśnym 109, mieszczącym się przy torach kolejowych na trasie Kuźnia Raciborska – Dziergowice, w pobliżu miejscowości Solarnia. Przyjęto, że przyczyną były iskry, wydobywające się spod kół hamującego pociągu. Sytuacja szybko wymknęła się spod kontroli z powodu panujących wówczas warunków pogodowych. Wysokie temperatury, dochodzące do 40 stopni C, susza i silny wiatr sprawiły, że ogień rozprzestrzeniał się w zawrotnym tempie, obejmując coraz większy obszar. O godzinie 16:00 w ogniu było już 200 ha lasu. Po 6 godzinach od wybuchu pożar objął 2000 ha lasu i rozprzestrzeniał się dalej. 27 sierpnia o godzinie 1:00 paliło się już 3500 ha lasu, a rankiem 28 sierpnia był to obszar ok. 6000 ha. Mimo heroicznych wysiłków uczestników akcji gaśniczej ogień szybko przybierał na sile i zaczął zagrażać pobliskim miejscowościom. Rozpoczęto przygotowania do ewakuacji Goszyc, Sierakowic, Tworóga Małego, Rachowic, Grabówki i Łączy. Zagrożone były również Zakłady Azotowe znajdujące się w pobliskiej Blachowni. W szczytowym momencie pożar objął ponad 9000 hektarów. Udało się go ugasić dopiero cztery dni później, a dogaszanie trwało do 12 września (uwzględniając torfowiska – nawet do 20).

Bohaterska walka strażaków

Walka z ogniem trwała kilka dni i była wyjątkowo trudna. Temperatura w środku pożaru dochodziła do 900 – 1000ºC. Strażacy musieli zmierzyć się nie tylko z rozprzestrzeniającymi się płomieniami, ale także z zalesionym terenem, który utrudniał dostęp do płonących obszarów. Praca ratowników była wyjątkowo niebezpieczna z powodu gwałtownych zmian kierunku wiatru, które wielokrotnie narażały ich na śmiertelne niebezpieczeństwo. W szczytowym momencie pożar potrafił powiększać się o ponad 10 hektarów na minutę. Do tego między drzewami zaczęły eksplodować niewypały znajdujące się tam jeszcze od II wojny światowej.

Akcją gaśniczą dowodzili: st. kpt. Piotr Buk z KW PSP w Katowicach, Zbigniew Meres – w tamtym czasie komendant wojewódzki PSP w Katowicach, a następnie Komendant Główny PSP st. bryg. Feliks Dela.

Tragicznego dnia, 26 sierpnia, podczas próby opanowania ognia, doszło do gwałtownego przesunięcia się frontu pożaru, który otoczył grupę strażaków. W wyniku tego zdarzenia zginęło 2 strażaków (aspirant Andrzej Kaczyna z Komendy Rejonowej Straży Pożarnej w Raciborzu, awansowany pośmiertnie do stopnia młodszego kapitana i druh Andrzej Malinowski z OSP Kłodnica z Kędzierzyna-Koźla), a także osoba postronna. Wielu innych odniosło poważne obrażenia. Około 50 osób trafiło do szpitali, a około 2 tysięcy odniosło drobne obrażenia.

Skutki i reakcje

Pożar w Kuźni Raciborskiej był jednym z największych w historii Polski i stanowił ogromną stratę dla ekosystemu regionu. Wiele lat zajęło, aby przywrócić tamtejsze tereny do stanu sprzed katastrofy. Na terenie całego pożarzyska zasadzono 100 mln drzew, z czego ok. 48 milionów sadzonek w samym nadleśnictwie Rudy.

Po zakończeniu akcji ratowniczej, w Polsce odbyły się liczne uroczystości upamiętniające ofiary pożaru. Pamięć o strażakach, którzy oddali życie, została na stałe wpisana w historię Kuźni Raciborskiej. Na miejscu tragedii powstały pomniki i tablice pamiątkowe.

Wnioski i wspomnienia

Pożar w Kuźni Raciborskiej był tragiczną lekcją, która przypomniała o konieczności zwiększenia środków na ochronę lasów oraz poprawy wyposażenia służb ratowniczych. Wydarzenia z 1992 roku doprowadziły do wielu zmian w procedurach bezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego, które mają na celu zapobieganie podobnym katastrofom w przyszłości.

Pożar ten jest również przypomnieniem o sile natury i kruchości ludzkiego życia wobec jej potęgi. Dla mieszkańców Kuźni Raciborskiej pozostaje on bolesnym wspomnieniem, które na zawsze wpisało się w historię tego regionu.

Artykuł Minęły 32 lata od pożaru w Kuźni Raciborskiej pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Artykuł Warszawa. “Zginęło 49 osób”: 45. rocznica wybuchu w Rotundzie pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Dziś mija 42 rocznica rozpoczęcia strajku podchorążych Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej w Warszawie. Strajk okupacyjny rozpoczął się w nocy z 24 na 25 listopada 1981 roku. Był to protest w obronie niezależności polskich uczelni i honoru munduru polskiego oficera skierowany przeciwko władzom komunistycznym. Strajkujących popierały wszystkie organizacje studenckie, Krajowa Sekcja Pożarnictwa, NSZZ „Solidarność”. Do protestujących dołączył również bł. ks. Jerzy Popiełuszko, który udzielał wsparcia duchowego w tych trudnych chwilach.

Podchorążowie nie zgodzili się na podporządkowanie zapisom ustawy o wyższym szkolnictwie wojskowym. Zakładały one bowiem możliwość kierowania podchorążych pożarnictwa do tłumienia społecznych protestów. 2 grudnia 1981 roku doszło do brutalnej pacyfikacji placówki przez Milicję Obywatelską, oddziały ZOMO i SB. Studentów i wykładowców usunięto siłą z budynków uczelni. Większość z nich bez możliwości powrotu do placówki. Zajęcia wznowiono dopiero na początku lutego 1982 roku. Od tamtej pory uczelnia nosiła nazwę Szkoła Główna Służby Pożarniczej, która w sierpniu 2023 roku została zmieniona na Akademię Pożarniczą.

Fot. Materiały archiwalne WOSP/SGSP.

Artykuł 42 rocznica strajku podchorążych w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Wczoraj miała miejsce 22. rocznica zamachów terrorystycznych na World Trade Centre, strażacy z całej Polski odpowiedzieli po raz kolejny na inicjatywę Fundacji cfbt.pl i ruszyli na najwyższe schody w swoich miastach!

W ten sposób oddali hołd 343 nowojorskim strażakom (trzem polskiego pochodzenia), którzy stracili swoje życie, niosąc pomoc osobom w płonących wieżowcach.

Jednocześnie akcja miała na celu zwrócenie uwagi na profilaktykę nowotworową oraz psychologiczną wśród strażaków.

Fot. KP PSP w Hajnówce, KM PSP we Wrocławiu, KM PSP w Grudziądzu, OSP w Owczarach

Artykuł 11 września: Honorowa wspinaczka po schodach. Strażacy w całej Polsce upamiętnili 343 zmarłych strażaków pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

O godzinie 8:46 11 września 2001 r. Samolot linii American Airlines uderzył w północną wieżę World Trade Center w Nowym Jorku. Sześć minut później pierwsze 4 zastępy Nowojorskiej Straży Pożarnej przybyły do zniszczonego budynku. W momencie kiedy zaczęli wchodzić się po klatce schodowej, aby dotrzeć do ludzi uwięzionych na wyższych piętrach, inny samolot, linii United Airlines, uderzył w południową wieżę o 9:03 rano.


Ataki z 11 września stały się nie tylko najbardziej śmiertelnym atakiem terrorystycznym w historii ludzkości, ale także najbardziej śmiertelnym incydentem w historii dla strażaków. Według Komisji 9/11, która badała ataki i reagowanie w sytuacjach kryzysowych, straż pożarna Nowego Jorku straciła 343 w swoich szeregach, podczas gdy 23 nowojorskich policjantów i 37 funkcjonariuszy Urzędu Portowego straciło życie.

Jak powiedział Peter Hayden, szef wydziału FDNY Dolnego Manhatanu – „Mieliśmy bardzo silne poczucie, że stracimy strażaków i że jesteśmy w poważnych tarapatach, ale szacowaliśmy, że w budynkach znajduje się 25.000 do 50.000 cywili, których musimy uratować.


Na placu przed budynkami, członkowie straży pożarnej szybko zorientowali się, że nie ma nadziei na opanowanie pożaru. Zamiast tego skupili się na desperackiej misji ewakuacji pracowników biurowych znajdujących się wewnątrz dwóch masywnych budynków. Chociaż przypuszczali, że bliźniacze wieże doznały uszkodzeń konstrukcyjnych, a systemy przeciwpożarowe mogły zostać wyłączone to mimo tego strażacy ruszyli w nieznane.


Prawie dwie dekady później nie ma oficjalnej informacji o tym, gdzie dokładnie znajdowali się strażacy, którzy zginęli w tym tragicznym wydarzeniu. Jednak analiza New York Times z 2005 r., oparta na zeznaniach naocznych świadków, zapisach przesyłek i raportach federalnych, sugeruje, że około 140 strażaków straciło życie w lub wokół wieży południowej, podczas gdy około 200 zginęło w wieży północnej lub u jej podstawy. NIST oszacował, że około 160 strażaków znajdowało się na zewnątrz dwóch budynków, kiedy zginęli, prawdopodobnie z powodu uderzenia przez kawałki budynków.


Liczby:

343 strażaków FDNY zginęło

zginął 1 ratownik Newy York Fire Patrol

91 zniszczonych pojazdów straży pożarnej

W działaniach brało udział 121 zastępów gaśniczych, 62 drabiny mechaniczne, Sekcja rat.chemicznego, mobilny punkt dowodzenia, 5 brygad ratowniczych, 2 brygady wysokościowe i 1 zespół wspomagania.

2.753 osoby zginęły w zdarzeniu


https://www.youtube.com/watch?v=FBE3m2D5234

Artykuł 11 września – tragiczny dzień dla braci strażackiej pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Dzisiaj mija 31 lat od pożaru lasu w Kuźni Raciborskiej, jednego z największych po II wojnie światowej pożarów lasów w zachodniej i środkowej Europie. 

Pożar objął tereny o obwodzie 120 km i rozciągał się na przestrzeni 36 km w linii prostej. W działaniach gaśniczych udział brało 13000 osób w tym 4700 strażaków, 3200 żołnierzy, 650 policjantów, 1120 funkcjonariuszy obrony cywilnej, 1150 leśników, 1100 samochodów pożarniczych, 8 śmigłowców, 12 czołgów, 26 samolotów typu „Dromader” oraz 50 cystern kolejowych do transportu wody i sześć lokomotyw. Spaleniu uległo 15 wozów gaśniczych i 26 motopomp.  Do akcji zadysponowano strażaków i sprzęt z 30 województw.
Prawdopodobną przyczyną pożaru były iskry z zablokowanych kół przejeżdżającego pociągu, a jego gwałtownemu rozprzestrzenianiu się sprzyjały panująca susza i temperatura dochodząca do 40° C.

Podczas gaszenia pożaru lasów w Kuźni Raciborskiej zginęło tragicznie dwóch naszych kolegów: młodszy kapitan Andrzej Kaczyna i druh Andrzej Malinowski.

Od 1993 roku w sierpniu odbywa się w Raciborzu Memoriał im. mł. kpt. A. Kaczyny i dh. A. Malinowskiego – pierwotnie wyścig kolarski, później zawody zapaśnicze o charakterze międzynarodowym, połączone ze sportowymi imprezami masowymi, upamiętniający strażaków poległych w walce z żywiołem.

Źródło: KG PSP 
Grafika: Centralnego Muzeum Pożarnictwa

Artykuł 31. rocznica pożaru lasu w Kuźni Raciborskiej pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Bohaterem tej historii jest Fazi pies-strażak-ratownik, który zakończył swoją trzynastoletnią służbę. Przerwany został niezwykły, trwający wiele lat tandem człowieka i psa. Fazi był również pięknym Golden retrieverem.

Nietypowy zespół 

W straży pożarnej istotny jest zespół. Fazi przez kilkanaście lat ze swoim przewodnikiem asp. Łukaszem Kwietniem stawiał się na służbie. Miejscem ich pracy była Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza nr 9 na łódzkim Złotnie. Psy ratownicze podobnie jak ludzie muszą ćwiczyć. Fazi jako jeden z najmłodszych psów, bo mając rok i osiem miesięcy zdał egzamin gruzowiskowy.

Najtrudniejsza misja

– Naszą najtrudniejszą misją była pomoc po trzęsieniu ziemi w Nepalu – mówi aspirant Łukasz Kwiecień. – To był rok 2015. Zniszczona infrastruktura drogowa, brak łączności, blisko 9 tys. ofiar, brak tego, co dla nas normalne czyli opieki medycznej towarzyszyły nam podczas działań. Gdyby Fazi był człowiekiem, wylałby litry potu. Sceneria niczym z filmu katastroficznego, wysoka temperatura, bezmiar ludzkiej tragedii zastaliśmy w oddalonym o blisko sześć tysięcy kilometrów miejscu.

Sukces międzynarodowy 

Łukasz Kwiecień miło wspomina zawody w miejscowości Most w Czechach w roku 2011. Wówczas w Międzynarodowych Zawodach Przewodników i Grup Poszukiwawczych polska reprezentacja wraz z Fazim zajęła drugie miejsce, pokonując osiem ekip z całej Europy. Fazi zajął w specjalnej klasyfikacji psów piąte miejsce.

Fazi z Łukaszem brali udział w akcjach ratunkowych w całej Polsce. W Katowicach w roku 2014 wybuchł gaz. Wytypowany i prawdopodobny sprawca nawet nie został wówczas przesłuchany przez policję, bo zmarł. Zginęła trzyosobowa rodzina, a kilkanaście osób zostało bez dachu nad głową. Cztery lata późnej w Poznaniu duet Łukasz i Fazi nieśli pomoc ofiarom kolejnej tragedii, znaczonej śmiercią pięciu osób i ranami ośmiorga dzieci. W podłódzkim Dobroniu, gdy wybuchł gaz grupa poszukiwawczo-ratownicza cegła po cegle odgruzowała cały dom, żeby mieć pewność, że nie ma ofiar. O podobnych akcjach można by długo pisać.

Prawdziwy sukces

– Fazi nigdy nie był zmęczony. Niemal świadomie pomagał. Nigdy się nie poddawał – dopowiada Łukasz. – Wychowanie psa to nie jest prosta sprawa. Trenuje się współpracę, lokalizację i oznaczanie. Gdy te segmenty uda się zgrać, wówczas można osiągnąć sukces, a prawdopodobnie naszym największym sukcesem jest to, że nikogo nie zostawiliśmy w potrzebie.

Ten jeden telefon

Kilka dni temu Łukasz otrzymał telefon od żony, która wyjechała z Fazim i przekazała smutne informacje, że pies jest bardzo słaby i nie ma siły wstać. Wiedział, że musi jechać, bo nie można się nie pożegnać z wieloletnim kompanem. Sukces psa jest także sukcesem ratownika i odwrotnie. Po przejechaniu stu kilometrów w pośpiechu nagle zobaczył przed sobą policjanta z lizakiem.
– Panie kierowco, trochę za szybko. Będzie mandat – stwierdził z surową miną policjant.
– Wie pan co, jestem strażakiem. Niestety, jadę uśpić psa, także strażaka. Pełnił służbę ze mną trzynaście lat. Mam mało czasu, żeby go zobaczyć. Chyba mnie rozumiecie?
– Proszę jechać. Tylko ostrożniej – szybko zakończył interwencję policjant.

Przed uśpieniem sukcesem Faziego było niezapłacenie mandatu przez Łukasza. Ostatni dobry uczynek. Dwie godziny później Fazi w przychodni weterynaryjnej w Olsztynie zakończył służbę. Strażacy o swych zmarłych kolegach mówią, że odeszli na wieczną służbę.

Fazi złodziej 

Kiedyś Fazi został posądzony o zjedzenie kotleta schabowego z obiadu. Gdy jest wyjazd straży w trakcie obiadu, trzeba jedzenie odłożyć na później, mimo że głód jest silny. Bywa, że posiłek trzeba jeść zimny.
– Ej, Panowie, chyba Fazi zjadł mi schaba – poskarżył się jeden ze strażaków.
– Może i zjadł, tylko jak umył talerz? – nastąpiła szybka riposta Łukasza.

W ten sposób pies został rozgrzeszony

—-

Węch psa i nie tylko 

Członkowie grup poszukiwawczo – ratowniczych są zgodni co do jednego, mimo całego rozwoju nauki i techniki nikomu nie udało się wymyślić nic lepszego niż węch psa. Po egzaminach dla psów zrobiono pewien eksperyment. Na terenie 6 ha schowano dwie osoby. Ludzie mieli się sprawdzić z psami, kto lepszy. Konkurencja dla psów była spora. Piętnaście osób konkurowało z jednym psem. Tyraliera złożona z piętnastu doświadczonych strażaków nie znalazła żadnego pozoranta. Pies odnalazł dwóch uwięzionych w 4 minuty.

Egzamin gruzowiskowy

Próbę poszukiwawczą gruzowiskową klasy I stanowią trzy akcje poszukiwawcze przeprowadzone w ciągu 24 godzin, z jedną nie mniej niż 4-godzinną przerwą na odpoczynek. Dwie akcje poszukiwawcze są przeprowadzane przy świetle dziennym i jedna akcja poszukiwawcza jest przeprowadzana przy oświetleniu sztucznym. Celem jest odnalezienie czterech zakrytych pozorantów, w odległości od siebie nie mniejszej niż 5 m, w dowolnie wybranych przez komisję egzaminacyjną miejscach.

Fot. Łukasz Kwiecień

Artykuł Historia przyjaźni i wspólnej służby. Na upamiętnienie Faziego psiego strażaka-ratownika pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Dziś mija sześć lat od tragicznego dnia (25 maja 2017 r.), kiedy podczas akcji zginęło dwóch Strażaków z Jednostki Ratowniczo – Gaśniczej nr 1 w Białymstoku.

Feralnego dnia, do stanowiska kierowania komendanta miejskiego PSP w Białymstoku wpłynęło zgłoszenie o pożarze obiektu magazynowego. Do działań zadysponowano zastępy strażaków z Jednostki Ratowniczo – Gaśniczej nr 1 PSP w Białymstoku. Młodszy ratownik Przemysław Piotrowski (26 lat) i młodszy ratownik – kierowca Marek Giro (29 lat), zginęli wskutek doznanych obrażeń,  prowadząc rozpoznanie palącego się magazynu, wypełnionego łatwopalnymi materiałami.

W tym dniu wypełniły się niestety słowa, które wypowiedzieli podczas ślubowania, wstępując do służby w Państwowej Straży Pożarnej: “Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków strażaka, uroczyście ślubuję być ofiarnym i mężnym w ratowaniu zagrożonego życia ludzkiego i wszelkiego mienia – nawet z narażeniem życia…”.

Pośmiertnie, obaj Strażacy zostali odznaczeni przez Prezydenta RP „Krzyżami Zasługi za Dzielność”.

Ich śmierć jest niewyobrażalną tragedią dla najbliższych, kolegów z jednostki i wszystkich strażaków. Na zawsze pozostaną w naszej pamięci.

Źródło: KG PSP
Zdjęcia: MSWiA

Artykuł Rocznica tragicznie poległych na służbie strażaków z JRG nr 1 w Białymstoku pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Artykuł 17 rocznica katastrofy budowlanej w Katowicach pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.