Od samego początku drugiego już wyjazdu polskich strażaków Państwowej Straży Pożarnej do Grecji w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności, pojawiały się negatywne i pozytywne opinie na temat zasadności wyjazdu polskiego „zespołu” strażaków.

Jeszcze dziś kiedy to polscy strażacy są już w kraju, spotykam się z wieloma opiniami; tymi pozytywnymi i tymi negatywnymi. Czy więc aby na pewno należy na wyjazd „polskiego zespołu strażaków” patrzeć tylko w negatywny sposób? W mojej opinii nie. 

Polska, będąc członkiem unii europejskiej jest zobligowana do aktywnego uczestnictwa na wielu płaszczyznach wspólnoty europejskiej, w tym również na polu działań humanitarnych i ratowniczych. Unijny Mechanizm Ochrony Ludności został utworzony w 2001 roku, to system koordynacji pomocy ratowniczej i humanitarnej na wypadek katastrof naturalnych i wynikających z działalności człowieka, których skala lub charakter przekracza możliwości reagowania kraju dotkniętego. 

Elementami Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności jest przygotowanie, zapobieganie i reagowanie na klęski żywiołowe lub katastrofy. W momencie wystąpienia katastrof lub zdarzeń o bardzo szerokim zasięgu do działań kierowane są wyspecjalizowane i odpowiednio wyposażone zespoły ratowniczye (moduły) lub/i dostarczanie pomocy rzeczowej i eksperckiej. W Mechanizmie uczestniczą wszystkie kraje członkowskie Unii Europejskiej oraz 8 innych państw (Albania, Bośnia i Hercegowina, Islandia, Czarnogóra, Macedonia Północna, Norwegia, Serbia i Turcja). Uruchomienie Mechanizmu uzależnione jest od otrzymania oficjalnego apelu o pomoc wyasygnowanego przez państwo dotknięte skutkami katastrofy. O pomoc wnioskować mogą państwa uczestniczące w Mechanizmie, pozostałe kraje świata oraz uprawnione organizacje międzynarodowe. W Rzeczypospolitej Polskiej rolę punktu kontaktowego dla Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności pełni Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej. Dlatego też Polska ma obowiązek reagować na apele o pomoc innych Państw członkowskich oraz ma obowiązek udzielać pomocy w opisanych powyżej sposobach.

Jak we wszystkim, oczywiście można doszukiwać się negatywów, jednak wyjazd polskiego zespołu składającego się z komponentów Państwowej Straży Pożarnej to wiele pozytywnych aspektów, które zdobywa się na polu operacyjnym w misjach zagranicznych. Zawsze uważałem, że aby być profesjonalistą nie można tylko, „ograniczać” się do własnego kraju i należy zdobywać wiedzę, doświadczenie oraz praktykę poza granicami kraju. Dzięki zdobywaniu tych trzech elementów w innych krajach poznajemy inne systemy ratownicze, podpatrujemy dobre metody i rozwiązania. I nie ma to znaczenia do jakiego kraju „trafimy”, ponieważ nie ma najlepszych ani najgorszych systemów ratowniczych. Każdy ten system ze względu na uwarunkowania geopolityczne, naturalne i zasoby finansowe cechuje się dobrymi rozwiązania, ale też rozwiązaniami, które nazwałbym „nieefektywnymi”. Wyjazd strażaków z Polski do Grecji w celu udzielenia pomocy w zwalczaniu pożarów, jest więc tym wyjazdem w celach zdobywania m.in. doświadczenia i praktyki w kontakcie z innym europejskim systemem ratowniczym.

Co jednak dokładnie w moim odczuciu dał wyjazd do Grecji?

Współpraca na poziomie międzynarodowym

Państwowa Straż Pożarna na różnym poziomie realizuje ćwiczenia międzynarodowe, w których udział biorą zastępy z Polski i Państw często ościennych, takich jak Niemcy lub Czechy. Na tego typu ćwiczeniach mających różnych charakter, praktyczny i/lub aplikacyjny realizuje się szereg założeń opartych o wytyczne i dokumentację Mechanizmu Europejskiego. Jednak to są zawsze tylko ćwiczenia. Wyjazd do Grecji w ramach Mechanizmu Europejskiego pozwala w realnym działań sprawdzić wszystkie procedury, wytyczne i sporządzenie dokumentacji. To również miejsce, gdzie w realnych warunkach, gdzie nie ma czasu na stop-klatkę, trzeba w gronie międzynarodowym wypracować i wdrożyć założenia operacyjne. Natomiast w międzyczasie i po musi być sporządzona odpowiednia dokumentacja, która następnie należy przekazać do Polskich Instytucji oraz do Instytucji Europejskich. Czas, realne warunki to m.in. powoduje, że na pewno zdarzają się małe błędy, chociażby w dokumentacji, ale to buduje doświadczenie personalne i pozwala uniknąć podobnych błędów w przyszłości.

Współpraca z ratownikami z innych krajów podczas wyjazdów zagranicznych, jak chociażby mawiana Grecja, to także budowanie dobrych relacji międzyratowniczych oraz reklama naszego rodzimego systemu i możliwości, których dość często strażacy z innych nawet europejskich krajów nie znają.

Doświadczenie bojowe
Strażacy Państwowej Straży Pożarnej na co dzień bez wątpienia zdobywają doświadczenie i nabierają praktyki podczas wyjazdów, z jakimi mają do czynienia na swoich rejonach operacyjnych. Również wielu z nich jest także po służbie „zawodowej” ochotnikami w jednostkach OSP, gdzie na pewno wspierają swoją wiedzą innych druhów, to nawet podczas wyjazdów z OSP zdobywają kolejną „porcje” doświadczenia.
Również wyjazd do Grecji, gdzie strażacy PSP mieli możliwość prowadzenia działań gaśniczych i reagowania na nowo rozwijające się ogniska pożarów, jest niezwykle cennym doświadczeniem, tym bardziej że działania były prowadzone w terenie, klimacie i przy roślinności odmiennej niż w naszym kraju. Na pewno nie wszystkie aspekty gaszenia w odmiennych terenie i klimacie można bezpośrednio przełożyć na prowadzenie działań w Polsce. Jednak część z doświadczenia, jakie będzie opierało się o prowadzenie linii wężowych, zachowanie się pożaru w „greckim” terenie czy chociażby jaki wpływ i jaka roślinność ma wpływ na rozprzestrzenianie się pożaru, będzie bardzo wartościową wiedzą.

Grono eksperckie
Mechanizmy Europejskie opierają się nie tylko o zasoby sprzętowe, ale także o ekspertów, którzy są źródłem doradczym lub łącznikami pomiędzy krajami biorącymi udział w Mechanizmie. Udział w działaniach w Grecji pozwala polskim strażakom budować wizerunek oraz markę fachowców, którzy będą liczyli się na arenie międzynarodowej jako eksperci. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę, że część „chłopaków”, którzy brali udział w drugiej misji w Grecji, posiadało już doświadczenie i wiedzę zdobytą podczas pierwszego wyjazdu. Mówiąc jednak tutaj o ekspertach, wspieraniu ich doświadczenia i budowaniu relacji eksperckich, na uwagę zasługuje fakt, że wśród uczestników wyjazdu byli strażacy, którzy praktyczne umiejętności zdobywali na europejskich kursach nt. gaszenia pożarów w terenach niezurbanizowanych lub są fachowcami w tematyce dostarczania wody na duże odległości. Każdy taki wyjazd to dla nich nieocenione źródło, szlifowania umiejętności w boju, udoskonalania warsztatu pracy i budowaniu polskiego grona ekspertów w europie.

Udoskonalanie systemu i bazy wyposażenia
Doświadczenia bojowe z pola operacyjnego zdobytego podczas drugiego wyjazdu do Grecji, przyczyniają się do możliwości zmian w rodzimym systemie ratowniczym. Nie mówię, że będą to zmiany kolosalne i zauważalne być może od razu, ale doświadczenia zebrane z kolejnej misji mogą przyczynić się do zmian na obszarze prowadzenia działań podczas pożarów roślinności w terenie niezurbanizowanym, a tym samym mogą mieć wpływ na zmianę elementów w programach kształcenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej i Ochotniczej Straży Pożarnej, bo jak widzimy klimat w Polsce w ostatnich latach nabrał różnych zmian. Te zmiany klimatu powodują, że pożary roślinności w terenach niezurbanizowanych na terenie kraju mają cechy pożarów znanych z Europy Południowej i zachodniej. Strażacy, którzy więc uczestniczyli w tego typu wyjazdach jak do Grecji i którzy też posiadają umiejętności zdobyte na kursach europejskich, stanowią zaplecze dydaktyczne do prowadzenia zajęć z omawianego zakresu pożarów.
Potrzeby sprzętowe wynikające z tematyki pożarów roślinności w terenach niezurbanizowanych, w misjach takich jak „Grecja”, pokazują jaki kierunek zmian w zakresie pojazdów gaśniczych jest niezbędny. Dzięki temu strażacy podczas zakupu pojazdów gaśniczych do macierzystych jednostek mogą mieć realny wpływ na wskazywanie niezbędnych zmian, które fabrycznie powinny być przygotowane dla danego pojazdu, a który będzie wykorzystywany dalej w macierzystym rejonie operacyjnym.

Podsumowując…
Misje strażaków w ramach Unijnego Mechanizm Ochrony Ludności muszą się odbywać i powinny się odbywać. Szereg pozytywnych aspektów, jakie wynosi się z tego typu wyjazdów, nie może być postawiony niżej niż negatywne odczucia i ewentualne poniesione koszty. Wszystkie wnioski, jakie płyną z tego i poprzednich wyjazdów należy na „chłodno” i bez emocji przeanalizować na wszystkich szczeblach „zarządzania ratowniczego”, aby kolejne misji były jeszcze bardziej profesjonalne i pozwalały przywieźć jeszcze większy bagaż dobrych doświadczeń.

—–
Waldemar Pruss
red. nacz. Strażacki.pl
były funkcjonariusz PSP, strażak Ochotnik

Artykuł Pozytywne doświadczenia z “Misji Grecja” pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Polscy strażacy zakończyli już działania gaśnicze w Grecji. 

W godzinach porannych wyruszyli w podróż powrotną do kraju.

Trasa do Polski Modułu GFFFV przebiegnie przez Macedonię, Serbię, Węgry, Słowację i Czechy.



Fot. st. str. Krzysztof Pisz
Źródło: KG PSP

Artykuł #MisjaGrecja2023 dobiegła końca! Nasi strażacy wracają już do domu pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Sytuacja pożarowa w Grecji znacznie się poprawiła.

Jak poinformowała KG PSP Moduł GFFFV zaczyna przygotowania do powrotu. Wyjazd  planowany jest na poniedziałkowy poranek.

Polskie samochody gaśnicze zostały relokowane do bazy operacji skąd w razie potrzeby zostaną skierowane do działań. Strażacy cały czas pozostają w gotowości.

Fot. st.str. Krzysztof Pisz

Artykuł Misja Grecja dobiega końca? Rozpoczęły się przygotowania do powrotu pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

MisjaGrecja2023:

Polscy strażacy wczoraj wieczorem zbudowali magistralę wodną o długości 660 metrów,  która stanowi linię obrony dla bazy operacji i części m. Vilia.

Fotorelacja i video poniżej: 

Źródło: KG PSP 

Foto: st. str. Krzysztof Pisz  KG PSP GFFFV POLAND

Artykuł [VIDEO] Polscy strażacy w Grecji zbudowali magistralę wodną na kilkaset metrów w obronie bazy operacji i m. Vilia pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Artykuł MISJA GRECJA: W regionie działań polskiej grupy obowiązuje 5. stopień zagrożenia pożarowego pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Polscy strażacy już dzisiaj wyruszą do Grecji, by pomóc w walce z pożarami. 

Koncentracja sił nastąpi w Krakowie, skąd bezpośrednio wyruszymy już do Grecji.

Na miejsce uda się 149 strażaków i 49 pojazdów.

Greccy strażacy walczą z pożarami, które trawią kontynentalną część kraju. Najtrudniejsza sytuacja jest w okolicach Aten, obowiązuje tam czwarty, najwyższy stopień zagrożenia pożarowego. 

Fot. kpt. Piotr Zwarycz

Artykuł #MisjaGrecja2023: Już dziś Polscy strażacy wyruszą do Grecji! pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Jak czytamy na Twitterze: 

Grecja znowu dotknięta ogromnymi pożarami. Ruszamy na pomoc! W porozumieniu z premierem Mateuszem Morawieckim poleciłem komendantowi głównemu PSP gen. brygadierowi Andrzejowi Bartkowiakowi przygotowanie do wyjazdu naszych strażaków, by jak dwa lata temu pomogli w gaszeniu pożarów na południu Europy – przekazał minister Mariusz Kamiński na Twitterze.

Źródło: MSWiA

 Foto: Archiwum PSP

‍ Strażacy @KGPSP gotowi do wyruszenia do Grecji, gdzie pomogą w walce z pożarami #MisjaGrecja pic.twitter.com/oBfl837wux

— MSWiA (@MSWiA_GOV_PL) July 18, 2023

Artykuł Polscy strażacy ruszą do Grecji! pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Michał Rosa [MR]: Tak, to prawda, brałem udział w działaniach Polskiej Grupy HUSAR w Turcji. Jestem związany z warszawską SGPR od ponad 17 lat, gdzie przez ten czas wspólnie z wieloma kolegami, których nie było podczas tej misji,  tworzyliśmy tę grupę. Głównie dzięki ówczesnemu dowódcy warszawskiej grupy brygadierowi Wiesławowi Drosiowi osiągnęliśmy to, co obecnie widać. Zbieraliśmy doświadczenie zarówno w działaniach poszukiwawczo-ratowniczych jak i w ćwiczeniach, poligonach, wymianach międzynarodowych, certyfikacji oraz recertyfikacji w ramach HUSAR Poland. Sam przez wiele lat byłem nie tylko ratownikiem, ale również przewodnikiem psa, z którym brałem udział w wielu akcjach i ćwiczeniach zarówno w kraju jak i za granicą.
Jak wiesz, pół roku temu zmieniłem stanowisko w ramach KM PSP m.st. Warszawy, przeszedłem z JRG do Wydziału Operacyjnego KM,  natomiast nadal wchodzę w skład SGPR Warszawa-9 i stad moja obecność podczas tej misji.


Jak wyglądało twoje pakowanie się na wyjazd? Czy musiałeś dużo zabrać sprzętu osobistego ze sobą?

MR: Moje pakowanie wyglądało tak, że wziąłem paszport w kieszeń i pojechałem do JRG, gdzie w szafie czekała spakowana torba. Każdy z ratowników jest przygotowany na ewentualność wyjazdu i każdy z nas jest spakowany zgodnie z normatywem wyposażenia ratownika SGPR.


Czy był to pierwszy taki Twój wyjazd na misję zagraniczną?

MR: To był mój trzeci wyjazd. Pierwszy w 2010 roku po trzęsieniu ziemi w Haiti, następnie w 2015 roku trzęsienie ziemi w Nepalu i tegoroczny wyjazd do Turcji. W pierwszych dwóch misjach towarzyszył mi czarny labrador „Maron”, którego już niestety nie ma z nami.


Jakie były Twoje wrażenie po wylądowaniu w Turcji? Czego się spodziewałeś, a co zobaczyłeś?

MR: Doświadczanie dwóch poprzednich misji, dawało mi pewne wyobrażenie o tym, co możemy zastać na miejscu, czego możemy się spodziewać i na co musimy się przygotować. Obrazy zniszczeń, jakie docierały do nas z mediów, pokazywały ogromną skalę, ale i skłaniały do refleksji, że będzie co robić. Chyba najważniejszym czynnikiem w takich zdarzeniach jest czas. Do Turcji zorganizowaliśmy się momentalnie, a za przygotowanie tak szybkiego wylotu należą się słowa uznania.


Jakie były Twoje zadania w grupie?

MR: Podczas tego wyjazdu pełniłem funkcje ratownika, ale to dość ogólne pojęcie, bo dzięki zdobytemu wcześniej doświadczeniu oraz dzięki temu, że sam byłem przewodnikiem psa, wspierałem równiez działania techniczne, organizacyjne, operacyjne, ale również służyłem wsparciem przewodnikom.


Zbieg zdarzeń spowodował, że zostaliście w miejscowości Besni. Czy ogrom zniszczeń Cię zaskoczył?

MR: Tak to prawda, nasz docelowy punkt koncentracji był zupełnie w innej miejscowości. Natomiast podczas przejazdu zostaliśmy zatrzymani przez miejscową ludność. Na początku wydawało się, że są oni bardzo agresywni w stosunku do nas. Jednak to ich zachowanie było spowodowane desperacją i bezradnością. Nie można się im dziwić, że posuwają się do siłowego zatrzymania grup ratowniczych, gdy widzą, że cała pomoc międzynarodowa kierowana jest do dużych miast, a w ich okolicy nie ma absolutnie nikogo. A oni wiedzą i słyszą swoich sąsiadów, swoje rodziny, które są uwięzione pod gruzami. Musieli tak się zachować, żeby dać szanse przeżycia mieszkańcom Besni. Po dwóch godzinach rozmów, w porozumieniu z centrum koordynacji podjęta została decyzja, że nasz grupa zostaje w Besni i że tutaj będziemy prowadzić działania ratownicze.

Jak wyglądała praca na gruzowisku? Było trudno się po nim porusza? Występowały jakieś utrudnienia?

MR: To było zupełnie inne doświadczanie niż poprzednie nasze działania w Haiti czy w Nepalu. Tam spotykaliśmy się z mniejszą zabudową, dużymi gruzowiskami. W Turcji zostały zniszczone w bardzo dużej części wysokie budynki wielorodzinne, 6-10 piętrowe bloki mieszkalne. Było to inne wyzwanie. Nawet nie sama lokalizacja osób żywych była najtrudniejszym elementem naszych działań, a konkretne wskazanie miejsca w budynku, w którym znajduje się osoba poszkodowana. Kilka pięter poskładanych jedno na drugim, żelbetowe konstrukcje, stropy, ściany, podciągi wymagały kilkunastogodzinnych prac, aby dostać się do kolejnych pomieszczeń w głąb budynku. Psy wykonywały morderczą pracę, jeżdżąc z rekonesansem z jednego budynku na drugi, przeszukując kolejne gruzowiska. Pies doskonale wskaże obecność żywej osoby, jednak oznacza on miejsce, z którego najmocniej wydobywa się zapach. A nie jest to jednoznaczne, z tym, że w tym miejscu ten człowiek się znajduje, silny zmieniający się wiatr, trudne warunki atmosferyczne, układ przestrzenny konstrukcji zniszczonych budynków powodował, że wiedzieliśmy, że w środku jest ktoś żywy, ale jak już wcześniej wspomniałem, największą trudnością było zlokalizowanie konkretnej przestrzeni, konkretnego piętra, konkretnego pokoju, do którego musimy dotrzeć.


Czy bezpośrednio też wydobywałeś jakąś osobę z gruzowiska?

MR: Tak. Razem z kolegami z naszego podzespołu wykonywaliśmy przebicia do pomieszczeń, w których znajdowała się czteroosobowa rodzina, a w kolejnych dniach pracowaliśmy wspólnie przy wykonaniu dostępu i wydobyciu dwunastej osoby, to ekstremalnie trudne zadanie, gdzie musieliśmy wykuć wejście, zrobić tunel, ustabilizować strop i ponownie wykonać przebitkę w stropie piętro wyżej. Jednocześnie próbowaliśmy dotrzeć do tej osoby trzema drogami, ta operacja trwała ponad 20 godzin.  Wszystko to na kilkudziesięciocentymetrowej przestrzeni, gdzie mieścili się najszczuplejsi ratownicy. Było to dla nas niesamowite doznanie i przeżycie dające ogromną satysfakcję.


Wydobyte żywe osoby przekazywaliście służbom tureckim, czy sami udzielaliście im pomocy medycznej?

MR: W miejscach, gdzie pracowaliśmy zawsze czekały karetki, szczególnie w sytuacji, gdy mieliśmy potwierdzenie, że mamy zlokalizowaną żywą osobę, i tylko kwestią czasu było to, kiedy ją wydostaniemy. Miejscowe służby medyczne przejmowały te osoby bezpośrednio po wyciągnięciu z gruzowisk. Natomiast gdyby ich nie było, w naszym zapleczu byli również ratownicy medyczni oraz lekarze. Choć owszem, były sytuacje, w których to nasi ratownicy medyczni musieli wejść do tunelu, wejść w gruzowisko, udzielić najpilniejszej pomocy medycznej, wiedząc, że przygotowanie drogi ewakuacji i samej ewakuacji niejednokrotnie musiało trwać kolejne kilka godzin.


Na jakim sprzęcie najczęściej bazowaliście? Geofony, kamery wziernikowe itp?

MR: Ten rodzaj budownictwa, konstrukcji budynków i stopnia zniszczenia, wymagał od nas użycia absolutnie każdego rodzaju sprzętu, jakim dysponowaliśmy. To kamery wziernikowe, geofony, psy, sprzęt hydrauliczny, drewno do stabilizacji, sprzęt do cięcia. Wszystko, co mieliśmy na swoim wyposażeniu. Chce w tym miejscu też wspomnieć, że nasz sprzęt to nie tylko to, czym pracujemy na gruzowiskach. To również ogromna część zaplecza logistycznego. Wszystko to, nad czym czuwali koledzy z logistyki, to namioty, prysznice, węzeł sanitarny, paliwo, remonty, czyli ogromna praca zapewniająca nam zarówno ciągłość pracy jak i możliwość odpoczynku. I za ich prace serdecznie dziękuje.


Czy mogliście liczyć na jakąkolwiek pomoc ze strony Tureckiej?

MR: Oczywiście tak, Turcy okazali się niezwykle serdecznym i pomocnym społeczeństwem. Mogliśmy liczyć na każde wsparcie, od transportu ciężarówkami, zakupami paliwa do agregatów, obecność wolontariuszy, wojska, policji,  tłumaczy czy lokalnej społeczności, która wspierała nas gorącą herbatą czy ciepłą zupą szczególnie podczas zimnych nocnych prac były nieocenionym wsparciem. To niewielkie gesty, ale mające ogromne znaczenie zarówno dla nich jak i dla ratowników.


Misja w Turcji to ogromne doświadczenie ratownicze. Jak będziesz się starał wykorzystać to w codziennej służbie?

MR: Ten wyjazd to kolejne, ale tez zupełnie inne doświadczanie ratownicze, doświadczenie mentalne, organizacyjne. Te działania zweryfikowały dotychczasowe wyobrażenia i doświadczenia w działaniach tego typu. Każdy dzień, każde gruzowisko, każda sytuacja uczyła i udowadniała, że nie tylko sprzęt, ale i własne doświadczenia i wyobraźnia muszą stanowić balans tak, aby emocje i chęć pomocy za wszelką cenę nie przysłoniły zagrożeń i niebezpieczeństwa. Każdy z ratowników musiał wykazać się samodzielnością, kreatywnością, pomysłowością, jak podjąć działania maksymalnie wykorzystując sprzęt, który posiadaliśmy, Trudno w kilku słowach opisać jak to mogę wykorzystać, bo daje to całe spektrum możliwości zarówno podczas akcji jak i organizacji ćwiczeń i doskonalenia zawodowego.  Natomiast podsumowując mogę powiedzieć, że wzbogaciło to moje zaplecze świadomości, umiejętności, wyobraźni, ale i odpowiedzialności nie tylko za siebie, ale i za innych.  Każdy z ratowników powrócił z ogromnym bagażem doświadczeń, z których na pewno skorzysta. 

Dziękuję MICHAŁ za wywiad!
red. nacz. Waldemar Pruss

Artykuł Misja Turcja oczami ratownika: Wywiad ze st. kpt. Michałem Rosą pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Do kraju powrócił zespół Ciężkiej Grupy Poszukiwawczo-Ratowniczej, który poszukiwał i wydobywał ludzi z zawalonych budynków po trzęsieniu ziemi w Turcji.

W skład zespołu weszło też dwóch strażaków z Komendy Miejskiej PSP w Poznaniu oraz pies poszukiwawczy Rico, którego przewodnikiem jest st. str. Krzysztof Pokora.

Dzięki uprzejmości Krzysztofa udało nam się porozmawiać z nim przy dobrej kawie w sobotni poranek [18.02.2023].


Wiem, że czytelnicy chcą posłuchać o Turcji, ale może powiedz kilka słów o sobie i swoim czworonożnym przyjacielu.

Krzysztof Pokora(KP): Na co dzień jestem strażakiem w JRG 4 Poznań, członkiem SGPR przy tej jednostce oraz przewodnikiem psa ratowniczego o imieniu Rico. Rico to pięcioletni labrador, który w kwietniu 2022 roku po zdanym egzaminie gruzowiskom uzyskał certyfikat dopuszczający go do udziału w działaniach poszukiwawczych na terenie Polski i poza granicami kraju. Poza służbą udzielam się w OSP GRS Poznań, gdzie bierzemy udział w szkoleniach i ćwiczeniach na terenie kraju i poza granicami.

Jak usłyszałeś w mediach, że w Turcji doszło do trzęsienia ziemi, to pomyślałeś, że będzie trzeba tam się udać i działać?

KP: Historia wygląda w ten sposób, że tak naprawdę trzęsienie ziemi wydarzyło się w nocy. Ja rano jak się obudziłem, to jeszcze nie spojrzałem do mediów. W planach miałem pójść z Rico pobiegać. Gdy już wstałem to żona mnie poinformowała, że doszło do trzęsienia oraz że dzwoniło do niej dowództwo JRG z prośbą o pilny kontakt z nimi. Po skontaktowaniu się z dowództwem dostałem dyspozycje, żeby jak najszybciej wstawić się w jednostce.



Bardzo szybko wylecieliście. Jak wyglądały Twoje przygotowania i pakowanie się wraz z Rico do wylotu?

KP: Podstawowe rzeczy, które potrzeba na co dzień zabrałem z domu, natomiast cały strażacki sprzęt pobrałem z JRG. Sprzęt jest już wcześniej przygotowany, tzn. że moje wyposażenie indywidualne mam w torbie, która jest w gotowości do wyjazdu. Wyposażenie psa tez jest przygotowane do wyjazdu. Dodatkowym wyposażeniem, jakie zabieraliśmy z Poznania do Warszawy to racje żywnościowe przekazane z SA PSP Poznan.

Czy skalę zniszczeń było widać podczas lądowania? Jaki obraz zastaliście, gdy wylądowaliście w Turcji?

KP: Lądowaliśmy w nocy więc nie było widać skali zniszczeń. Po wylądowaniu na lotnisku Gaziantep było widać trochę popękanych ścian w terminalu, ale nie była to skala zniszczeń, którą mieliśmy dopiero zobaczyć.


Na lotnisku ktoś Was przejął? Czy dzieliście się kto robi obozowisko, a kto jedzie od razu szukać i ratować?

KP: Najpierw czekaliśmy na zorganizowanie przez władze lokalne transportu dla sprzętu i ratowników. Gdzieś po około 2-3 godzinach załadowaliśmy sprzęt do podstawionych ciężarówek i autobusów. Po załadowaniu jechaliśmy do miejsca docelowego. Po drodze zatrzymaliśmy się w miejscowości Besni, gdzie lokalna społeczność wręcz błagała nas o pomoc w wydobyciu zasypanych pod gruzami, ponieważ żadna inna pomoc do nich nie dotarła. Po konsultacjach dowództwa z władzami Turcji dostaliśmy informacje, że mamy zostać w tej miejscowości, gdzie niezwłocznie podjęliśmy działania. Część polskiej grupy natomiast została, aby rozłożyć obozowisko.

Czy to był pierwszy lot Rico? Jak się zaaklimatyzował w Turcji?

KP: Rico pierwszy raz leciał samolotem i był przy nas w przedziale pasażerskim. Lot zniósł bardzo dobrze, nawet mam wrażenie, że nie czuł, że leci. Zero zdenerwowania i stresu. Również w Turcji nie wykazał żadnego poddenerwowania.



Czy jak już dotarliście w wyznaczony teren, skala zniszczeń była taką, jaką sobie wyobrażaliście, czy pierwszy raz coś takiego widzieliście?

KP: Jak już dojeżdżaliśmy to było widać pojedyncze zniszczone budynki. Później tych zniszczeń było więcej. Były to budynki 5, 6 piętrowe, które uległy całkowitemu zawaleniu. Na mnie skala zniszczeń i świadomość ile ludzi może być pod gruzami zadziałała motywująco do działania.


Jakie zadania należały do Ciebie i Rico?

KP: Główne zadania, jakie należały do naszej dwójki to działania w strefach i przeszukiwanie zniszczonych budynków oraz oznaczanie miejsc, gdzie mogą znajdować się osoby żywe.

Jak zabezpieczony był Rico do działań?

KP: Już od pierwszego dnia działań, ubierałem specjalne buty na jego łapy, żeby sobie ich nie pokaleczył. Rico miał też zrywalną obrożę, która zerwałaby się gdyby pies się gdzieś zahaczył oraz posiadała ona światło i dzwonek, które ułatwiają lokalizację psa w nocy.


Jak radził sobie Rico na gruzowisku?

KP: Kondycyjnie przygotowany był bardzo dobrze. Myślę, że ze środowiskiem, jakie nas tam spotkało też sobie dobrze radził. Poruszanie po bardzo trudnym terenie gruzowisk nie sprawiało mu żadnego kłopotu.


Pogoda była dużym utrudnieniem podczas działań?

KP: Pogoda była bardzo zła. W nocy temperatura spadała do -8 stopni Celsjusza. Utrudniała ona prace wszystkim; psom i ratownikom. W szczególności najgorszy był zimny wiatr, który potęgował uczucie zimna.


Prowadzenie działań jest wyczerpujące. Mieliście jakieś przerwy na regenerację?

KP: Staraliśmy się utrzymywać przerwy 8 godzin odpoczynku i wtedy mieliśmy czas na prysznic i zjedzenie jakiegoś ciepłego posiłku, kontakt z rodziną w Polsce. Wtedy też mogliśmy zadbać o psy i ich higienę.


Ile trwały zmiany na gruzowiskach?

KP: Najczęściej na gruzowisku pracowaliśmy od 8 do 10 godzin, jednak jak było wiadomo, że mamy kogoś żywego, to chęć pomocy i uratowania czyjegoś życia motywowała nas do wydłużenia prowadzonych działań do czasu przyjazdu kolejnej grupy.


Turcja to inny odmiennie kulturowo kraj. Czy były jakieś problemy? 

KP: Z lokalnymi mieszkańcami tam, gdzie my przebywaliśmy i pracowaliśmy na gruzowiskach czyli w Besni, nie mieliśmy żadnych problemów. Nie przeszkadzali nam w prowadzeniu działań oraz byli nam bardzo wdzięczni za cała naszą pomoc. Przynosili nam nawet zupy, słodycze i różne przekąski.


Jesteście już w kraju. Jakbyś podsumował swoje i Rico doświadczenie na arenie międzynarodowej?

KP: Generalnie razem z Rico wykonaliśmy 120% procent naszych możliwości. Praca polskich psów nie odbiegała od pracy innych grup, które dotarły do Turcji. Doświadczenie jakie zdobyliśmy w Turcji ze względu na skale zniszczeń jest nieocenione i na pewno wniesie wiele w nasz warsztat pracy.


Dziękuję Krzysztof za miłą rozmowę.
red. nacz. Waldemar Pruss

Artykuł Jak Misja Turcja wyglądała od środka? Rozmowa ze st. str. Krzysztofem Pokorą opiekunem psa ratowniczego Rico pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Grupa naszych strażaków wraz z psami ratowniczymi HUSAR Poland zakończyła swoją misję i dzisiaj wrócą do domu!

Około godziny 15 zostaną powitani na terminalu wojskowym Warszawa-Okęcie.

Na pomoc w walce ze skutkami potężnego trzęsienia ziemi w Turcji wyruszyli 6 lutego. Od tamtego momentu wyciągnęli spod gruzów 12 żywych osób.

Do domu wrócą w pełnym składzie. 

Źródło: KG PSP

Artykuł #MisjaTurcja zakończona! Dzisiaj wracamy do domu pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.