Artykuł Nie żyją pacjenci z COVID-19. Pożar w szpitalu w Bukareszcie pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Dzisiaj pochylimy się nad procedurą dotyczącą postępowania w zatrzymaniu krążenia u dorosłych (procedura nr 3).

Rozpoznanie miejsca zdarzenia.

Zaczynamy oczywiście od rozpoznania miejsca zdarzenia. Tutaj należy zwrócić szczególną uwagę na zabezpieczenie samego siebie czy nie czyhają na nas i poszkodowanego zagrożenia, liczbę poszkodowanych, jak doszło do zdarzenia oraz czy nie potrzebujemy na miejscu dodatkowych sił i środków.

Sekwencja medycznych działań ratowniczych (procedura nr 2 – artykuł poświęcony tej procedurze znajdziecie na portalu pod linkiem: https://strazacki.pl/szkolenia/kpp-procedura-nr-2-%E2%80%93-sekwencja-medycznych-dzia%C5%82a%C5%84-ratowniczych).

Brak prawidłowego oddechu.

Sprawdzamy obecność oddechu – prawidłowego oddechu. Gdy brak prawidłowego oddechu przechodzimy do RKO. Prawidłowy oddech uzależniony jest od sytuacji oraz wieku poszkodowanego. W przypadku dużego stresu oddech może być szybszy. Prawidłowy oddech u dorosłego człowieka to około 18 oddechów.

RKO – 30 uciśnięć klatki piersiowej, 2 wdechy ratownicze.

Rozpoczynamy uciskanie klatki piersiowej. Nadgarstkami uciskamy środek klatki piersiowej z częstotliwością około 100 – 120 na minutę na głębokość około 5 cm. Ważne aby dosyć często dokonywać zmian gdyż uciskanie jest naprawdę ciężkim wysiłkiem i zbiegiem minut staje się ono mniej efektywne.

Po wykonaniu 30 uciśnięć przechodzimy do wykonania dwóch wdechów ratowniczych. Każdy wdech wykonujemy w czasie około 1 sekundy. Wdech musi unieść klatkę piersiową. Wtedy jesteśmy pewni, że jest prawidłowy.

Defibrylator AED.

Gdy posiadamy defibrylator należy go niezwłocznie użyć. Po uruchomieniu urządzenia postępuj zgodnie z poleceniami urządzenia. Przyklej elektrody i wykonaj analizę. Ważne aby w tym czasie nikt nie dotykał poszkodowanego. Jeżeli usłyszysz komunikat „Defibrylacja zalecana” należy odsunąć osoby postronne i wcisnąć odpowiedni przycisk. Jeżeli usłyszysz komunikat „Defibrylacja nie zalecana” należy kontynuować RKO. Ważne aby podążać według wskazówek urządzenia.

Resuscytację prowadzimy do powrotu prawidłowego oddechu, przyjazdu Zespołu Ratownictwa Medycznego, jeżeli istnieje niebezpieczeństwo lub do wyczerpania sił ratowników.

Po powrocie oddechu zabezpieczamy poszkodowanego termiczne, podajemy tlen, robimy badanie urazowe oraz oczywiście nie zapominamy o sprawdzaniu funkcji życiowych.

Ważne. Przy masywnych krwotokach należy je uwidocznić i zatamować. Przy obrażeniach kręgosłupa prowadzimy stabilizację.

Informacja: W powyższym artykule autor nie zagłębiał się w szczegóły. Wymienione są tutaj najważniejsze elementy podczas RKO.  

Grafika ilustrowana 

Artykuł KPP: RKO u dorosłych. Procedura nr 3 pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Podręczny sprzęt burzący w straży pożarnej najczęściej stosowany podczas akcji ratowniczo – gaśniczych, katastrof budowlanych czy pracach rozbiórkowych. Najpopularniejszym sprzętem burzącym jest oczywiście halligan oraz bosak strażacki.

Sprzęt burzący dzielimy na:

-sagan – jest to topór ciężki o wadze ponad 3 kg oraz długości 90cm, stosowany do przecinania drewnianych elementów czy wyważania drzwi,

-kilof – stosowany najczęściej podczas wykonywania wykopów, rozbijania murów czy zrywania podłogi stropów,

-łom – stosowany do podważania ciężarów itp,

-inopur – (siekierołom) coraz rzadziej spotykany w straży, stosowany do otwierania drzwi mieszkań, samochodów, przecinania i odginania blachy,

-nożyce ręczne – stosowane do przecinania prętów stalowych, kłódek, przewodów itp.

-halligan – opis znajdziecie na naszym portalu https://strazacki.pl/szkolenia/halligan-tool-basic-training

-bosak – najpopularniejszy i najstarszy sprzęt z tego działu, wyróżniamy pięć rodzajów bosaków:

-podręczny (najczęściej stosowany),

-ciężki,

-lekki,

-strzechowy,

-sufitowy.

Foto Konrad Pluciński

Artykuł Podręczny sprzęt burzący pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Bezpośrednio po przybyciu na miejsce trwania pożaru dowódca z przodownikiem roty I przystępuje do rozpoznania sytuacji pożarowej. Najczęstszym wariantem jest rozpoznanie bojem, czyli prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych stopniowo dokonując bardziej szczegółowego rozpoznania. Rozpoznanie pożarowe kluczowe dla taktyki gaśniczej nie zda się na wiele bez sprawnego i dobrze przeprowadzonego rozpoznania wodnego.

Prowadzone ono jest przez rotę II. Pierwszą rzeczą do ustalenia jest obecność miejsc z których można czerpać wodę do celów gaśniczych. Najczęściej jest to hydrant naziemny bądź podziemny, lecz w razie braku sieci wodociągowej konieczne jest znalezienie zastępczego źródła wody, którym może być zbiornik przeciwpożarowy, rzeka, potok, a nawet w niektórych przypadkach studnia. W przypadku braku jakichkolwiek zasobów wodnych dowódca wiedząc o tym może zmienić plan akcji przechodząc do obrony, zastępując wodę innym dostępnym środkiem gaśniczym jak np. piasek, śnieg lub decydując się na dowożenie wody.

Jeśli jednak udało się zlokalizować potencjalne miejsce czerpania należy określić jego wydajność lub zapas wody. Niedostateczna wydajność punktu wodnego wymusza ograniczenie prowadzonych działań, a zapas wodny czasu prowadzenia akcji przy zastosowaniu określonej liczby prądów wody. Zarówno jedna jak i druga sytuacja w bliższej lub dalszej perspektywie wymusza na Kierującym Działaniami Ratowniczymi dodatkowe działania.

Następnie należy określić odległość od miejsca pożaru i możliwość poboru wody. W praktyce bardziej opłaca się czerpać wodę z bardziej odległych miejsc pozwalająca swobodnie prowadzić akcje gaśniczą, aniżeli bliższych miejsc, które nie dają takiej pewności. Nie mniej ważna jest możliwość poboru wody. Pamiętać należy że praktyczna wysokość ssania motopomp strażackich kształtuje się w okolicach 7,5 m. Zatem miejsca poboru wody których lustro wody jest na znacznej odległości od miejsca ustawienia motopompy jak np. zbiornik wody częściowo wypełniony, górski potok o bardzo stromych i wysokich brzegach mogą sprawiać problemy wymuszające zastosowanie dodatkowych rozwiązań jak np. dodatkowej motopompy pływającej lub całkowicie uniemożliwić korzystanie z ujęcia.

Ostatnim elementem jest określenie drogi dojścia, dojazdu. Jest to szczególnie istotne kiedy dysponuje się samochodami pożarniczymi typu GBA wyposażonymi jedynie w autopompy. W takich wypadkach pożądana jest możliwość ustawienia samochodu pożarniczego obok miejsca poboru wody. Oczywiście każda sytuacja jest indywidualna i także takiego podejścia wymaga rozpoznanie. Nie mniej jednak warto zwrócić uwagę na przedstawione czynniki.

Rozpoznanie wodne powinno być prowadzone nawet wówczas kiedy możliwości i sytuacja pożarowa sugerują brak konieczności czerpania wody. Pożar jest żywiołem nieobliczalnym potrafiącym w każdej chwili zmienić swoje oblicze. Dlatego i na taką ewentualność należy być przygotowanym. O trafności doboru formy działań decyduje zatem w takim samym stopniu rozpoznanie wodne co rozpoznanie pożarowe. Posiadanie zaopatrzenia wodnego jest w wielu sytuacjach kluczowe.

Zdjęcie ilustrowane Patryk Abczyński

—

Odwiedź nasz sklep strażacki i skorzystaj z oferty odzieży, gadżetów i kalendarzy strażackich.

Artykuł Klucz do ugaszenia pożaru – rozpoznanie wodne pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Sprzęt ochrony układu oddechowego (wcześniej dróg oddechowych) w dzisiejszych czasach znajduje się na wyposażeniu technicznym każdej jednostki JRG, oraz większości jednostek OSP. Jest bardzo potrzebny i praktyczny, a dzięki jego zastosowaniu można bezpiecznie uratować życie lub po prostu ułatwić działania ratowniczo-gaśnicze.

Zacznijmy jednak od spraw podstawowych. Czym jest proces oddychania? Jest to proces pobierania przez organizm tlenu z powietrza oraz wydzielanie dwutlenku węgla powstałego w wyniku zachodzących w organizmie procesów życiowych.

Powietrze składa się z azotu (około 78%), tlenu (około 21%) oraz innych gazów CO2, wodór itd. (1%). Gdy poziom tlenu spadnie do około 17% człowieka zaczyna boleć głowa, akcja serca przyśpiesza, organizm szybko się męczy, nie jest w stanie wykonywać ciężkiej pracy. Przy poziomie 15% zachodzi silne niedotlenienie, ból głowy jest bardzo duży, wdziera się sinica, a także wymioty. Przebywanie w strefie w której poziom tlenu wskazuje 12% i mniej szybko powoduje śmierć.

Jak obliczyć wentylację minutową? Należy przemnożyć ilość (objętość) jednego wdechu przez ilość wdechów wykonanych w ciągu jednej minuty. Wentylację minutową bardzo dobrze obrazuje poniższe zestawienie:

-pozycja leżąca 6 litrów/min

-odpoczynek w pozycji siedzącej 7 litrów/min

-praca lekka (np. spacer) 18 litrów/min

-praca średnio-ciężka 30 litrów/min

-praca ciężka (bieg) 50 litrów/min

-praca bardzo ciężka 100 litrów/min

Sprzęt dzieli się na -filtrujący, -izolujący.

Izolujący dzieli się na aparaty w obiegu otwartym oraz zamkniętym (tlenowe). W straży pożarnej stosuje się aparaty w obiegu otwartym nadciśnieniowe (Auer, Fenzy, Drager).

Aparat składa się z:

-Noszaka, który jest zbudowany z specjalnie wyprofilowanego tworzywa do którego przymocowane są wszystkie elementy składowe (pasy szelkowe oraz pas biodrowy).

-Automatu oddechowego.

-Butli z powietrzem (kompozytowej lub stalowej) o pojemności wodnej 6 litrów oraz ciśnieniem około 300 atmosfer/bar (1800 litrów powietrza). Ubytek powietrza nie może być większy niż 10% czyli max do 270 atmosfer.

-Reduktora.

-Ciśnieniomierza (manometra), który wskazuje ciśnienie w butli.

-W aparacie zamontowany jest również sygnalizator akustyczny mówiący o kończącym się powietrzu w butli. Sygnalizator uruchamia się przy 55 atmosferach.

Każdy aparat posiada książkę paszportową.

Ważne! Zawór w butli zawsze odkręcamy do końca i wracamy pół obrotu w stronę zamknięcia.

Nie można zapomnieć o masce twarzowej, która zbudowana jest z szybki panoramicznej, zestawu pasków, dwóch zaworów oraz pochwy która zapobiega przed parowaniem.

Bardzo ważna jest prawidłowa konserwacja maski. Po każdorazowym użyciu maskę należy przepłukać letnią wodą z dodatkiem detergentu. Następnie należy ją powiesić w miejscu zacienionym i przewiewnym. Nie można również zapomnieć o każdorazowym sprawdzeniu maski pod kątem ewentualnych uszkodzeń.    

Artykuł Sprzęt Ochrony Układu Oddechowego (OUO) pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Zaczynamy nasz cykl krótkich artykułów (tzw ściąg). Publikowane materiały w dziale Ściąga podzielone będą na podstawowe kategorie: Taktyka działań gaśniczych, Taktyka działań ratowniczych, Wyposażenie techniczne oraz wszystko inne co nie pasuje do tych działów. Trzeba na wstępie zaznaczyć, że będą to materiały krótkie i treściwe bez zbędnego lania wody. Ważne żeby najważniejsze informacje szybko znaleźć zarówno za pomocą komputera czy smartfona. Do tego wystarczy nasza portalowa wyszukiwarka.

Zaczynamy od podstaw, a dokładniej od pożaru. Czym właściwie jest pożar?

W zależności od źródła (internet, książki), pożar to niekontrolowany proces spalania materiałów organicznych i nieorganicznych w miejscu do tego nie przeznaczonym rozprzestrzeniającym się w sposób niekontrolowany, powodującym zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz straty materialne. Warunkiem zapoczątkowania pożaru jest istnienie tzw. trójkąta spalania lub czworokąta spalania (w zależności od źródeł). Aby ów trójką (czworokąt) mógł istnieć muszą zaistnieć odpowiednie warunki do podtrzymania tego procesu czyli:

-materiał palny (prawie wszystko co nas otacza),

-utleniacz (tlen zawarty w powietrzu),

-bodziec energetyczny (iska, płomień, promieniowanie cieplne itd.),

-wolne rodniki (przy czworokącie spalania).

Aby zlikwidować pożar musimy usunąć jeden element z układanki!!

W następnym materiale pochylimy się nad podziałem grup pożarów ze względu na materiał.

Foto ilustrowane Sebastian Komorowski ratownicza.net

Artykuł Ściąga: Czym jest pożar? pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.