Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Krotoszynie ogłosiła dwa nabory do służby przygotowawczej. Poszukiwani są kandydaci zarówno do służby zmianowej w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej, jak i do pracy w Wydziale Planowania Operacyjnego i Przeciwdziałania Zagrożeniom.

Pierwszy nabór dotyczy stanowiska stażysty w służbie przygotowawczej z przeznaczeniem na stanowisko starszego ratownika-kierowcy w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej. Służba pełniona będzie w systemie zmianowym 24/48.

Drugi nabór prowadzony jest na stanowisko stażysty w służbie przygotowawczej z przeznaczeniem na stanowisko starszego specjalisty w Wydziale Planowania Operacyjnego i Przeciwdziałania Zagrożeniom w systemie codziennym.

Więcej szczegółów:

https://www.gov.pl/web/kppsp-krotoszyn/ogloszenia-o-naborze

Termin składania dokumentów: 15.06.2026, godz. 15:30

Fot. Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Krotoszynie

Artykuł Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Krotoszynie ogłosiła nabór! pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Głogowieogłasza nabór do służby przygotowawczej w zmianowym rozkładzie czasu służby (funkcjonariusz Państwowej Straży Pożarnej), w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Głogowie:

• stanowisko służbowe: stażysta w służbie przygotowawczej – stanowiska związane z bezpośrednim udziałem w działaniach ratowniczych, docelowo: straszy ratownik – kierowca i straszy ratownik
• liczba stanowisk, na które prowadzony jest nabór: 2,
• miejsce pełnienia służby:  Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Głogowie, Jednostka Ratowniczo – Gaśnicza w Głogowie
• rozkład czasu służby: zmianowy,
• termin składania dokumentów: 16.06.2026 roku – osobiście lub pocztą tradycyjną!

Szczegóły na stronie KP PSP w Głogowie:

https://www.gov.pl/web/kppsp-glogow/sluzba-i-praca2

Fot. Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Głogowie

Artykuł Komenda Powiatowa PSP w Głogowie ogłosiła nabór na strażaków pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Sieradzu ogłasza nabór do służby przygotowawczej w zmianowym rozkładzie czasu służby (funkcjonariusz Państwowej Straży Pożarnej), w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Sieradzu :

• stanowisko służbowe: stażysta w służbie przygotowawczej – stanowisko związane z bezpośrednim udziałem w działaniach ratowniczych, docelowo: straszy ratownik – kierowca
• liczba stanowisk, na które prowadzony jest nabór: 1,
• miejsce pełnienia służby:  Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Sieradzu, Jednostka Ratowniczo – Gaśnicza w Sieradzu
• rozkład czasu służby: zmianowy,
• termin składania dokumentów: 16.06.2026 roku – osobiście lub pocztą tradycyjną!

Szczegóły na stronie KP PSP w Sieradzu :

https://www.gov.pl/web/kppsp-sieradz/nabor-do-sluzby—system-zmianowy5

Fot. Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Sieradzu

Artykuł Komenda Powiatowa PSP w Sieradzu ogłosiła nabór pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Za nami już Centralne Obchody Dnia Strażaka 2019 połączone z Promocją Oficerów Państwowej Straży Pożarnej. Brali w niej udział również absolwenci studiów stacjonarnych I i II stopnia dla strażaków w służbie kandydackiej w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. W tej chwili już „eks-podchorążowie” dla których TEN DZIEŃ był najbardziej upragnionym i długo wyczekiwanym zwieńczeniem kilkuletniego kształcenia w wymarzonej od kilku czy kilkunastu lat szkole. Zazwyczaj podczas rekrutacji do SGSP przyjmowanych jest około 90 osób. Na studia magisterskie przyjmowanych jest 12 osób z czwartego rocznika (tzw. Kompania IV). Kontynuują oni naukę jeszcze przez 2 lata, czyli kończąc szkołę jako Kompania VI. Daje nam to 78 absolwentów mundurowych „inżynierki” i 12 z „magisterki” obecnych na promocji. Pytacie mnie często kto jest jeszcze promowany jeśli na promocji jest zazwyczaj około 300 – 400 osób? Na płycie Placu marszałka Józefa Piłsudskiego byli również absolwenci niestacjonarnych studiów I stopnia dla strażaków w służbie stałej w SGSP. Używając skrótu myślowego: dzienni i zaoczni absolwenci szkół aspiranckich, którzy poszli zaocznie do „Głównej”. Jest ich zazwyczaj około 150. Poza tymi dwoma grupami promowane są osoby, które posiadają wyższe wykształcenie przydatne w Państwowej Straż Pożarnej, lecz nie są absolwentami „mundurowymi”, lecz przeszli przeszkolenie zawodowe w Szkole Głównej Służby Pożarniczej, które przygotowuje do zajmowania stanowisk oficerskich w PSP. Dodając tą grupę osób mamy wcześniej wspominane okolice trzech setek promowanych. 

Szczegóły dotyczące Promocji Oficerskiej zostały przed Wami odkryte teraz płynnie przechodzimy do omówienia systemu edukacji, z którym miałem przyjemność do czynienia przez cztery niezapomniane lata studiów. W dzisiejszym artykule omówimy jak przebiegała nauka w szkole tylko pod względem zajęć teoretycznych. Na zajęcia praktyczne oraz służby w podziale bojowym Jednostki Ratowniczo Gaśniczej Szkoły Głównej Służby Pożarniczej przyjdzie jeszcze czas. Teraz zajmiemy się życiem akademickim. Z mojego punktu widzenia system nauczania nie odbiegał specjalnie od schematu innych wyższych uczelni technicznych. Zajęcia rozpoczynały się i kończyły o zaplanowanych godzinach między 8 a 17 od poniedziałku do piątku, z przerwą na obiad w szkolnej stołówce. Nauka prowadzona była w formie wykładów, ćwiczeń oraz laboratoriów w blokach jedno, dwu i rzadziej trzygodzinnych… Nic odbiegającego on normy jak widzicie. Co nas różniło od innych uczelni wyższych oraz Politechnik!? To, że byliśmy szkołą mundurową i studenci, w naszym przypadku podchorążowie byli skoszarowani na jej terenie! I teraz chwilę o tym. W dni powszednie mieliśmy pobudkę o 6:00, następnie piętnastominutowa zaprawa od 6:05, ogarnięcie rejonu naszej kompanii, śniadanie 6:30 – 7:30 oraz apel poranny, który kończył się o 7:45. Zajęcia akademickie, które zaczynaliśmy od godziny 8:00, były prowadzone na terenie obiektu SGSP, jedynym wyjątkiem były lekcje pływania na pierwszym roku, które odbywały się na basenie zlokalizowanym nieopodal na ul. Potockiej. Wszystkie zajęcie akademickie były dla nas obowiązkowe, pod groźbą konsekwencji służbowych. Wyjątkami od reguły były osoby chore, urlopowane, pełniące służbę na swojej kompanii, biurach przepustek oraz na szkolnym podziale bojowym. Nie dotyczyło to podchorążych będący w szkolnym odwodzie operacyjnym. Jak widzicie, klasyczne pójście na wagary, było wyjątkowo utrudnione. Nie można było przyjść w sposób legalny na teren kompanii, gdzie znajdowały się nasze pokoje z pryczami, gdyż można było wtedy zostać namierzonym przez dowódcę kompanii lub jego zastępcę. Konsekwencją tego niecnego czynu mogła być notatka wyjaśniająca, a nawet upomnienie na piśmie, czy też nagana! Osoby zdesperowane oraz wykończone trudem zajęć mogły znaleźć jedyne ukojenie w ostatnich rzędach ławek, w szkolnych toaletach czy innych zakamarkach na terenie uczelni. Z tych dwóch ostatnich możliwości nigdy nie korzystałem, lecz zdarzało mi się przybić przysłowiowego gwoździa czołem do blatu ławki, gdy na zajęcia udawałem się tuż po zakończonej dwudziestoczterogodzinnej służbie w szkolnej JRG. 

Zdarzało mi się czmychać z wykładów, które były dla mnie mało interesujące wprost do biblioteki szkolnej, gdzie upodobałem sobie jedną pozycję: Encyklopedię Historii Sztuki. Gdy pierwszy raz wypożyczyłem ten egzemplarz, moje nazwisko było pierwsze na karcie bibliotecznej książki i niestety tak też zostało do końca. Ciekawi mnie, czy ktoś jeszcze po mnie wziął tą kiedykolwiek do ręki. Ten biały kruk był dla mnie odskocznią od szkolnej codzienności w inny świat. Moja dziewczyna z czasów podchorążackich – Aśka – była również reprezentantką świata artystycznego, co było powodem załapania bakcyla w tym obszarze wiedzy, jakże odległej od pożarnictwa. Jestem zdania, iż człowiek nie powinien zamykać się w jednej dziedzinie wiedzy. Im umysł bardziej otwarty na wszelakie zagadnienia, tym lepiej dla jego właściciela. Uczyć się trzeba całe życie, co coraz częściej doceniam.

Na wykładach oraz ćwiczeniach obowiązywało regulaminowe umundurowanie: buty służbowe tzw. „lakierki dzielnicowego”, spodnie w kant, niebieska koszula z krawatem, czarny sweter oraz beret. W sezonie letnim nosiliśmy krótką koszulę bez krawatu i swetra. Umundurowanie koszarowe obowiązywało na laboratoriach. 

Teraz trochę o przedmiotach, z którymi zetknęliśmy się w toku naszej czteroletniej edukacji. Na pierwszym roku, podobnie jak na innych uczelniach technicznych dominują przedmioty ścisłe takie jak matematyka, fizyka, chemia, termodynamika itd. Z każdym semestrem dochodziły nam kolejne przedmioty specjalistyczne. Bardzo często zadajecie mi pytania z tym związane, więc w dalszej części wymienię Wam oraz opisze co ciekawsze jednostki lekcyjne z którymi mieliśmy do czynienia. Rysunek techniczny – celem nauczania jest przyswojenie podstawowych wiadomości z zakresu umiejętności czytania i przetwarzania rysunkowej dokumentacji technicznej. Wykształcenie umiejętności zastosowania wiedzy w sytuacjach praktycznych m.in. w celu możliwie szybkiej oceny zachowania się konstrukcji budowlanych i sprzętu w warunkach pożaru i katastrof budowlanych, oceny zagrożeń związanych z użytkowaniem maszyn i urządzeń w środowisku pracy. Mechanika i wytrzymałość materiałów – celem nauczania jest przyswojenie podstawowych wiadomości z zakresu statyki, kinematyki i dynamiki. Opanowanie wiedzy w zakresie podstawowych pojęć, związków i praw mechaniki. Zdobycie umiejętności analizy i modelowania zjawisk i układów mechanicznych, doboru i opisu matematycznego układów mechanicznych oraz wykonywania obliczeń projektowych. Wykształcenie umiejętności zastosowania wiedzy z zakresu mechaniki w sytuacjach praktycznych m.in. w celu możliwie szybkiej oceny zachowania się konstrukcji budowlanych i sprzętu w warunkach pożaru i katastrof budowlanych, oceny zagrożeń związanych z użytkowaniem maszyn i urządzeń produkcyjnych w środowisku pracy.

Poza powyżej opisanymi przedmiotami szkolnymi należy również wspomnieć o pozostałych: język angielski, ekonomia, historia pożarnictwa, podstawy konstrukcji maszyn, techniki informacyjne, monitorowanie zagrożeń bezpieczeństwa, prawo krajowe i międzynarodowe w ochronie ludności, fizykochemia spalania i wybuchów, teoria pożarów, infrastruktura komunalna, psychologia i socjologia, medycyna katastrof, sprzęt ratowniczo-gaśniczy, analiza ryzyka w procesach przemysłowych, bezpieczeństwo pożarowe budynków, logistyczne wsparcie długotrwałych działań ratowniczych, działania ratownicze podczas klęsk żywiołowych i może jeszcze kilka, których nie wymieniłem.

Mam nadzieję, iż wyjaśniłem kwestię w sposób zadowalający i przystępny dla Was. Zastanawia mnie, który z wymienionych tudzież, które z wymienionych przedmiotów wydają się dla Was najciekawsze? Zapraszam do dyskusji w komentarzach pod postem!

Artykuł Orka edukacyjna w SGSP pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Witam wszystkich bardzo serdecznie w naszej serii. W pierwszej kolejności chciałbym wszystkim Wam – przecież większość z Was to chrześcijanie – złożyć jak najbardziej serdeczne życzenia z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

O czym dzisiaj? Jak wygląda dzień świąteczny w PSP. Opiszę Wam pokrótce jak wygląda Wielkanoc okiem podchorążego w Szkole Głównej Służby Pożarniczej oraz z perspektywy funkcjonariusza pełniącego już służbę w Jednostce Ratowniczo Gaśniczej. Wspomnę jeszcze o Świętach Bożego Narodzenia w dwóch powyższych jednostkach organizacyjnych PSP. 

Każdy strażak zawodowy jest zobowiązany do przestrzegania Ramowego Porządku Dnia i Zajęć Służbowych. Pod względem regulaminowym każde dni ustawowo wolne od pracy wyglądają tak samo jak niedziela. Każdy strażak zawodowy jest zobowiązany do przestrzegania Ramowego Porządku Dnia i Zajęć Służbowych. Rozróżniamy w nim dni powszednie oraz niedzielę i święta.  Zasadnicza różnica między nimi jest taka, iż w siódmym dniu tygodnia nie są prowadzone zajęcia szkoleniowe, które trwają zazwyczaj około trzech godzin lekcyjnych. W sobotę i niedzielę nie ma również Dowódcy i Zastępcy Dowódcy JRG, którzy to pracują w systemie 8 godzinnym. To samo tyczy się funkcjonariuszy pracujących we wszelakich komendach, takich jak komendanci, czy naczelnicy poszczególnych wydziałów.

Co za tym idzie? Skrót myślowy – im mniej ludzi, tym mniej pomysłów w jednostce czasu, a za tym idzie mniej wszelakich misji małych i dużych do wykonania. Niedziela dniem wolniejszym jest, nie ironizuję, mówię jak jest! Idąc tym tropem można śmiało stwierdzić, iż dwa najważniejsze dwa święta w Kościele rzymsko-katolickim w wykonaniu strażaków pod względem regulaminowym są takimi „dużymi niedzielami”.  Od „małych niedziel”, różnią się w przede wszystkim atmosferą wynikającą z charakteru poszczególnych świąt oraz warunkami klimatycznymi zdeterminowanymi porą roku. W Wigilię Bożego Narodzenia dzielimy się wspólnie opłatkiem, składamy życzenia, przynosimy z domu potrawy, które spożywamy przy stole, celebrując wspólnie z wiadomych względów bez udziału napojów wyskokowych. Analogicznie wygląda sytuacja podczas drugiej tzw. „dużej niedzieli”. Zamiast opłatkiem, dzielimy się jajeczkiem, życząc sobie wszystkiego najlepszego. Jedzenie również domowe, zazwyczaj robione babcie, mamusie, żony czy też narzeczone. Potrawy przystosowane – wiadomo – do wielkanocnego tradycyjnego menu. A oprócz tego ciasta, ciasta i jeszcze raz ciasta, które robione są ręcznie według rodzimych przepisów. I to się nazywa jedzenie, a nie jakieś supermarketowe przez grzeczność nie mówiąc co! Uwielbiam tradycyjne jedzenie zarówno na słodko, jak i słono, z przewagą tego drugiego. Z perspektywy smakosza i konesera klasyki stwierdzam, iż jest to dla mnie wyjątkowa wartość dodana do każdych świąt. Poza tym każdy kucharz ma inną rękę, dzięki czemu każde danie jest inne i smakuje inaczej!! Gratka dla konesera. Tyle o jedzeniu.

Pewnie interesuje Was jak wyglądają te dni pod względem wyjazdowym. Opiszę to z perspektywy Warszawy, gdyż nie miałem przyjemności służyć w innym mieście. Zacznę od tego, iż 90% mieszkańców Stolicy łącznie ze mną to tzw. „słoiki”. Co z tym się wiążę? To, że miasto wymiera w dni świąteczne, ludzie wyjeżdżają w rodzinne strony, ruch uliczny staje się mniejszy, przez co występuje mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka. Wpływa to bezpośrednio na liczbę akcji ratowniczo gaśniczych. Inaczej wygląda sytuacja w Sylwestra, gdyż w ten dzień Warszawa pęka w szwach. Do tego dochodzi nadmierna ilość spożywanego alkoholu oraz innych używek, które człowiekowi nie dodają rozumu, wręcz przeciwnie, co z kolei przekłada się na zwiększoną liczbę zdarzeń. 

Przejdźmy teraz do przebiegu okresów świątecznych w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. Dni miedzy Bożym Narodzeniem a Sylwestrem są czasem wolnym dla  wszystkich podchorążych z wyłączeniem Pierwszej Kompanii, czyli studentów pierwszego roku mundurówki, którzy w tym czasie zostają w akademiku na terenie uczelni, pełniąc w tym czasie służby według ułożonego grafiku. Dla większości z nas jest to pierwsza sytuacja, w której spędzamy święta poza rodzinnym gronem. Domyślacie się pewnie, iż taka okoliczność w mniejszym lub większym stopniu generuje emocje takie jak smutek i tęsknota. Lecz nie ma co się mazać, gdyż są to jedyne, wyjątkowe i oryginalne święta, których już nigdy nikt z tej ekipy więcej nie przeżyje. Takie też były moje przeżycia. A co z jedzeniem? W SGSP nie było niestety domowego jedzonka. Trzeba było zaspokoić się daniami ze szkolnej stołówki, które i tak były dużo lepsze, niż podczas standardowych dni. Okres między Wigilią, a Sylwestrem jest kolokwialnie mówiąc bardziej luzacki; mniej ludzi w szkole, mniej pomysłów i misji itp. Więcej czasu wolnego ze względu na brak zajęć programowych. Jedynym naszym obowiązkiem były służby na kompanii, w odwodzie operacyjnym i szkolnej JRG. A gdy nie było obowiązków, a następny dzień był wolny, można było zebrać ekipę i urządzić suto zakrapianą degustację kompotu ze szkolnej stołówki. Wtedy też można było zapomnieć o wszelakich złych emocjach i zaznać towarzyskiej ekstazy. Należy pamiętać, iż w SGSP był, jest i zapewne będzie funkcjonował kategoryczny zakaz spożywania alkoholu i tego się trzymamy. Po Świętach Bożego Narodzenia nadchodzi Wielkanoc. W tym okresie służby w całej szkole przejmuje Druga Kompania, a pierwsza, trzecia i czwarta ma wolne. Atmosfera w tych dniach jest podobna do tej z czasów Bożego Narodzenia, dlatego nie będę dublował opisu. Jedną z ważniejszych różnic jest, iż w tym czasie podchorąży ma już za sobą ponad półtora roku edukacji oraz doświadczenia szkolno-mundurowego. Z tego względu występuje mniej negatywnych emocji związanych z tęsknotą i smutkiem. Doświadczone kocury są po prostu coraz bardziej zahartowane pod wieloma względami. No i z każdym rokiem odwaga do picia kompotu wzrasta. Pomysłów co raz więcej, a nudy i smutków co raz mniej!!

Na tym zakończymy dzisiejszą świąteczną dywagację. Artykuł napisałem podczas wolnych chwil w czasie dzisiejszej służby w JRG 16 Warszawa Ursus. Mam nadzieję, iż ten wątek podkręci u Was realizm opisanych przeze mnie sytuacji. Nadmienię, iż myśli zacząłem przelewać na przysłowiowy papier jeszcze w Wielką Sobotę, a kończę właśnie teraz, kilka minut po północy, już w Niedzielę Wielkanocną!! Zacząłem życzeniami ogólnymi, a zakończę celowanymi do tych wszystkich, którzy chcą tak jak ja kiedyś ZOSTAĆ STRAŻAKIEM! Niech każdemu z Was to marzenie spełni się jak najszybciej! Tyle ode mnie, lecę czuwać na „kojo” z zamkniętymi oczami!

Artykuł Święta w Straży pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Sierpień na „Zamczysku” był wyjątkowo ciężki dla mnie z wiadomych względów, które przedstawiłem Wam, aż za dokładnie. Więcej smutów już nie będzie. Po sierpniu 2005 roku nastał w końcu wrzesień, kiedy to doszło do wymiany kadrowej osób funkcyjnych, czyli Pań i Panów podchorążych z dziennych studiów magisterskich. Ku wielkiej mojej uciesze, negatywny bohater z poprzednich odcinków mógł wyjechać na długo wyczekiwane wakacje. Jego miejsce zajął bardzo kulturalny, spokojny i elokwentny pan podchorąży, którego nie zwykł podnosić głosu, a mimo to nasz pluton wykonywał należycie wszystkie swoje obowiązki. Nie było większych problemów, poza jakimiś błachostkami, o których teraz  nie jestem w stanie sobie przypomnieć. Powiem Wam szczerze, iż w moim umyśle, w porównaniu do poprzedniego miesiąca, nastało psychiczne Eldorado. Wiadomo, iż tęsknota do bliskich i znajomych pozostała. Zmęczenie wynikające z poligonowego trybu życia, też nie nastrajało do wesołych kontemplacji. Odliczanie dni do upragnionego Ślubowania na ostatniej kartce mojego zeszytu szło strasznie wolno. Ale jak co niektórzy mawiają: połowa już za nami, teraz już górki!! W końcu moja zamczyskowa szklanka zaczynała być pełna do połowy, a nie w połowie pusta! Przełom sierpnia i września udowodnił tezę porzekadła mówiącego, iż w życiu nie liczą się miejsca, w których jesteśmy, lecz ludzie z którymi jesteśmy w tych miejscach.

Pozdrawiam serdecznie Wasz PADRE!!

Poprzedni odcinek: 

Zostań strażakiem – inicjacja cz. 3

Foto: www.sgsp.edu.pl, pchor. Maciej Piątek
Tekst/foto Dawid Muchlewicz 

Artykuł Zostań strażakiem – Gaudeamus Igitur pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Motto:

„Wczoraj młody gniewny, dziś stary wilki przebiegły” 

       Rychu Peja

Witam wszystkich serdecznie w NASZEJ pożarniczej serii. Lecimy z trzecią częścią mojej pożarniczej inicjacji podczas pobytu na Zgrupowaniu Kandydackim K-2005, czyli „unitarce” przed rozpoczęciem nauki w SGSP. Umówiłem pierwsze godziny pobytu w szkole oraz nakreśliłem plan dnia obowiązujący na „Zamczysku”. W dzisiejszym odcinku opiszę Wam kilka historii związanych z tym nieprzyjemnym dla mnie okresem.

Zacznę humorystycznie. Po przyjeździe na miejsce zdarzenia okazało się, iż rzeczy cywilne takie jak okulary przeciwsłoneczne typu „awiator”, okularki do pływania, kąpielówki, krem po opalaniu, szorty oraz zestaw białych koszulek wymierzony przeciw sierpniowym promieniom słonecznym stanowiły niepotrzebny nadbagaż. Sam się zastanawiam się po co mi był ten ekwipunek… Przecież nie jechałem na półkolonie letnie o profilu pożarniczym lecz na „unitarkę” przed Szkołą Główną Służby Pożarniczej. Już wiem dlaczego… Przecież wtedy jeszcze nie wiedziałem co mnie czeka. Byłem totalnie zielony w tym temacie, nie miałem żadnych rodzinnych tradycji. Ba, nie miałem nawet żadnego kolegi, a nawet znajomego, który mógłby mi powiedzieć czego mniej więcej mogę się spodziewać. Zostało to skrupulatnie wykorzystane przez pewną osobę z ówczesnego pierwszego roku magisterki. System edukacji w tej szkole wyglądał za moich czasów tak, iż osobami funkcyjnymi; paniami i panami podchorążymi byli studenci wspomnianego wyżej rocznika. Byli oni naszymi bezpośrednimi przełożonymi. W sierpniu sześć osób, we wrześniu drugie sześć. Wśród pierwszej szóstki ku mojej nie uciesze był Golarz Filip, który piastował stanowisko dowódcy mojego plutonu. Wiem, powiało grozą lub myślą, że ja znów o nim…

W poprzednim odcinku dowiedzieliście się z przedstawionego przeze mnie planu dnia, iż sporą jego część zajmowały zajęcia dydaktyczne teoretyczne i praktyczne. Te pierwsze odbywały się w lesie w bardzo leciwym blaszano-stalowym hangarze. Jedno zaznaczę:zawsze gdy znajduję się w nowej sytuacji z wcześniej nieznanymi mi ludźmi przybieram taktykę przyczajonego tygrysa – ukrytego smoka. Pełny radar, oczy dookoła głowy, zbieranie danych, ich analiza w mózgu bez uzewnętrzniania się, nie gadam, siedzę cicho, bo lepiej nic nie gadać, zamiast nawijać głupoty. Tak było na zajęciach i tak też było przez całe „Zamczysko”. Wracamy do zajęć! Podczas pierwszych lekcji bardzo często przewijały się słowa: „prądownica” , „prądownica wodna” i „turbo jet”. Znaczna część kandydatów do służby kandydackiej rozmawiała z wykładowcą na równym merytorycznym poziomie. Ja nie mogłem za przysłowiowe Chiny zrozumieć o co tu chodzi? Jak prądownica? Jaka wodna? Kojarzyło mi się to z jakimś rodzajem elektrowni wodnej, która ma wielkie drewniane koło na które spływa woda i przez to generuje prąd. Dalej „turbo jet”! Co to jest? Jakiś turbo samolot? No i najlepsze słowo dla zielonego pożarnika: „ssawniaki”!Co to jest? Co ssie, po co i dla kogo? 

Tak wyglądały pierwsze dni mojej pożarniczej dydaktyki!! Później już było łatwiej! Wystarczyło załapać podstawy i dalej szło jak z płatka. Oprócz teorii była też praktyka, na której uczyliśmy się obsługi wszelakiego sprzętu używanego w PSP: piły, pilarki, drabiny, pompy itp. Drugim typem zajęć praktycznych był tzw. „podział”, czyli praktyczne lekcje z zawodowymi strażakami służącymi w JRG SGSP. Jak się domyślacie były to najciekawsze i najprzyjemniejsze chwilę podczas „Zamczyska”. Opisze Wam krótko dwa przebłyski myślowe, które przeszły przeze mnie w tej chwili. Jeden: jak zobaczyłem pierwszy raz grupę samochodów pożarniczych wjeżdżających na teren PBL wraz z amerykańskim E-ONE „Hush” oniemiałem z zachwytu, można powiedzieć, iż pierwszy raz w życiu dostałem pożarniczej ekstazy. Po wyjściu strażaków z samochodu, zobaczyłem u nich te same czarne umundurowanie koszarowe co u mnie. Różniły się one jednak od moich tym, iż na kieszeni kurtki mieli przyklejony stopień, u nas póki co było pusto. Widok tych gwiazdek był dla mnie bardzo motywujący i w najcięższych chwilach pomagał mi przetrwać. Myślałem wtedy o nich, o trudzie, który mnie kosztował, żeby tu się dostać i o perspektywie czekającej po skończeniu „unitarki” i w dalej uczelni. Strażacki etos był moim czynnikiem napędowym podczas tych dwóch miesięcy. Na koniec dodam jedno! Pierwszych zajęć z „podziałem” nie zapomnę: przez sześć godzin zwijaliśmy i rozwijaliśmy węże! Od czegoś trzeba było zacząć.

O przyjemnych rzeczach trochę popisałem, więc teraz czas na te mniej radosne. Lecz pozwolicie, iż dramaturgię będę rozwijał w sposób stopniowy. Tak ogólnie czy było ciężko? Pod względem fizycznym było trudno, lecz najgorzej wiadomo, z samego początku. Z każdym dniem organizm się przyzwyczajał do wczesnego wstawania, zaprawy, ciągłego pośpiechu, objętości pracy podczas całego dnia, krótkiego czasu na toaletę, posiłki i inne obowiązki. Adaptacja do tego nie sprawiała mi żadnego problemu, poza tym miało to jeden podstawowy cel: przyzwyczaić przyszłego strażaka do pracy w trudnych warunkach przy fizycznym zmęczeniu. Mając świadomość, iż prowadzi to do konkretnego celu nie myślałem w ogóle o dyskomforcie spowodowanym deficytem odpoczynku. Mówiąc szczerze spodziewałem się, że w tym aspekcie dadzą nam więcej popalić, chociaż tyle dobrego.

Naszkicowałem Wam obraz pod kątem edukacji i obciążenia fizycznego. Jak widzicie, nic wysoce ekstremalnego, do przejścia! Sprawa może się skomplikować jak źle traficie pod względem kadrowym i dojdzie aspekt obciążenia psychicznego. Domyślacie się o czym, a zarazem o kim mówię? Golarz Filip – bohater negatywny, posiadający niesamowicie rozwinięte kompleksy, które wyładowywał na nas! Sformułowanie „na nas” jest nie na miejscu, gdyż nie wszystkich z nas to się tyczyło. Wiadomo, iż kandydaci którzy byli spowinowaceni ze Strażą błękitnymi komendanckimi więzami krwi nie były w obszarze zainteresowania pani golarki. Takim „kozakiem” to ona nie była, do nich nie miała żadnego problemu. Jak myślicie na kim najczęściej Golarz odkrywał swoje skryte sadystyczne skłonności? To było pytanie retoryczne, wiadomo, że na mnie, tym bardziej jak wydedukowała, iż nie mam żadnej osoby mi bliskiej w formacji. „Konikiem” Golarza, było jak sama nazwa kryptonimu sugeruje było sprawdzenie stanu ogolenia podczas apelów, a także w trakcie dnia.

Nie zapomnę tej okrągłej, tłustej, brzydkiej gęby, która z podnieceniem sprawdzała długość zarostu na twarzy przy pomocy małej karteczki przesuwanej po brodzie i policzku. Gdy dochodziła do mnie to zawsze okazywało się, iż moje lico nie spełnia jej wymagań, mimo iż goliłem się kilkanaście minut wcześniej, no i wiadomo co z tego wynikało: należy się kara. Na początku były pompki i podciąganie na drążku, lecz ten sposób wymierzania sprawiedliwości szybko się jej znudził, gdyż te dwa ćwiczenia sprawiały mi przyjemność i nie były traktowane przeze mnie jako kara, lecz przyjemność. No ale wiadomo, że każdy mierzy swoją miarą i dla niej jakakolwiek aktywność fizyczna była by gehenną. „Kary” fizyczne za byle co mnie nie ruszały, więc zaczął się kolejny etap eskalacji nienawiści ze względu na moją penitencjarną bierność. Co było następne? Wiadomo, iż każdy statystyczny golarz ma swojego konfidenta. Takiego też posiadał zamczyskowy Gargamel, który uprzejmie doniósł jej, iż zbeszcześciłem dany od Państwa hełm. Wiecie co zrobiłem? Z tyłu na skórzanym płaszczu, który ochrania potylicę narysowałem gwiazdkę, która zajmowała jeden centymetr kwadratowy powierzchni i była w ogóle niewidoczna. Po informacji od konfidenta, golarz zorganizował cyrk! Zrobił zbiórkę wszystkich plutonów i kazał mi na ich oczach zdrapywać haniebne oznaczenie,  dodając jakieś uwagi, iż nie nadaje się na strażaka, jestem nikim i takie tam inne czułości. Po tej czynności musiałem udać się karnie do Komendanta będącego na terenie szkoły i wysłuchać również mało przyjemne uwagi, które wcześniej w swój subiektywny sposób przekazał Golo. Nadmienię, iż każda osoba będąca na „zamczysku” oznaczyła swój hełm imieniem lubi nazwiskiem. Dawidów był dwóch, nazwisko mam długie, więc chciałem w pewien sposób sparafrazować podstawową zasadę łączności, która mówi: maksimum treści, minimum czasu nadawania. Po prostu szybko i jasno oznaczyłem swój hełm w miejscu niewidocznym. Potem zaczęły się kombinacje operacyjne, że polecę językiem służb specjalnych. 

Opowiem jedną z nich. Filip kazał udać mi się zadaniowo w rejon kuchni, już nie pamiętam po co, ale coś miałem zrobić. W momencie, gdy byłem już daleko od obozowiska zorganizowała zbiórkę plutonu, na której się nie pojawiłem z oczywistej przyczyny. Gdy wróciłem na obozowisko, czekała mnie podobna sytuacja jak poprzednio. Nie nadajesz się, bla bla i inne. Po czym wizyta u wysoce starszych przełożonych, którzy to zostali poinformowani o moim oddaleniu się od obozowiska bez niczyjej zgody. Znowu to samo, czyli ciężka dyscyplinująca rozmowa, podczas której jak zacząłem się bronić, zostałem oskarżony o kłamstwo. Uwierzcie, mi iż było na prawdę ciężko słuchając codzienni, iż się nie nadaję i następnego dnia mogę zrezygnować jeśli mi się nie podoba życie w dyscyplinie. Wiecie, że nie miałem nikogo, kto mógł mnie w tym wesprzeć co było dodatkowym obciążeniem. Takie sytuacje powtarzały się u mnie co chwilę, w przeciwieństwie do kolegów których ojcowie byli komendantami głównymi czy przyszłymi komendantami szkoły, tych Golarz nie tykał. 

Moją dzisiejszą opowieść zwieńczę wisienką na torcie w wykonaniu zakompleksionej pani podchorąży (tak trzeba było ją tytułować). To co teraz napiszę jest szczerą prawdą, przygotujcie się mentalnie na to, będzie „grubo”. Podczas ulubionego fetyszu Golarza okazało się, iż znowu nie umiałem się ogolić. Dostałem wtedy informację, iż jeśli nie umiem ogarnąć swojej twarzy to muszę potrenować na swoich nogach! I takie też zadanie od niej dostałem! Myślę, iż nie jesteście w stanie uwierzyć, ale to niestety prawda! Zapaliła się wtedy we mnie czerwona lampka, że to jest już za mocna przesada. Ale postanowiłem zagrać w jej karty. Jako dzieciak robiłem wiele głupich rzeczy; miałem nawet ksywę na osiedlu Johnny Konxville, kto nie wiem kto to niech wygoogluje w internecie to szybko złapie mój przekaz! Wiecie co zrobiłem? Ogoliłem sobie łydkę i poszedłem do Komendanta. Powiedziałem o tym co mi Golarzyna kazała zrobić, odsłoniłem moją gładką łydkę po czym spytałem się jaki cel mają tego typu czynności i jakie nauki mam z nich wyciągnąć? Pan brygadier kazał mi odejść i na miejsce przywołał sprawczynię zamieszania. Było głośno, poszły łzy z oczu i to nie moich. Kozaczenie skończyło się momentalnie z jej strony. Cwaniaczek zmalał momentalnie. Poczułem w końcu satysfakcję, która nie trwała za długo bo do następnego dnia. Była to druga połowa pierwszego miesiąca, więc przez około 10 dni byłem pod maksymalny wpływem nienawiści skierowanej do mojej osoby. Zaczęła czepiać się już dosłownie o wszystko. Wybaczcie mi ale nie chce mi się już wspominać i szukać w pamięci sytuacji, w których słyszałem, iż nie nadaje się na szeregowego strażaka, a tym bardziej na oficera i inne pochodne.

Na sam koniec powiem jedno. Po tylu latach jaką wartość mają te twoje słowa Golarzu? Jestem oficerem, robię to co wymarzyłem sobie w dzieciństwie. Od 14 lat jeżdżę do akcji, jestem i będę tylko, lub aż „podziałowcem”. Poza tym rozwijam się w mojej drugiej pasji jaką jest sport, robiąc przy okazji coś dla innych; przygotowuję młodych adeptów pożarnictwa, aby mogli wstąpić na szlachetną pożarniczą ścieżkę. Od roku rozwijam swój autorski projekt „ZOSTAŃ STRAŻAKIEM”. Stałem się rozpoznawalny z tego co dobrego robię. Dzięki czemu mogę pisać artykuły, które umieszczane są na najbardziej poczytnych portalach pożarniczych w Polsce, przez moja historia trafia do bardzo licznej grupy odbiorców. Nie wiedziałem, że do tego kiedyś dojdzie, ale proszę o to jestem i opowiadam swoją historię z opóźnieniem! Nikt się tego nie spodziewał, ani ja, ani tym bardziej Ty Golarzu, który tak mnie negowałeś! I gdzie teraz jesteś? Mamy rok 2019, a Ty ciągle robisz to samo co w 2005, czyli sprawdzasz ułożenie kocyków na łóżkach i czystość w szkolnych kiblach na kompanii. Oszałamiająca piętnastoletnia kariera prawdziwego oficera pożarnictwa. BENG! Koniec!

Poprzedni odcinek – przejdź. 

Artykuł Zostań strażakiem – INICJACJA cz.3 pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Artykuł Zostań strażakiem – INICJACJA cz.2 pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Artykuł Zostań strażakiem – INICJACJA pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.

Za nami Święta Bożego Narodzenia oraz Sylwester i Nowy Rok. Każdy ma jakieś postanowienia na nowy rok, o których większość zapomina po tygodniu… Nie ma się co napinać z tymi postanowieniami, bo są tyle warte ile mamy w sobie silnej woli i samodyscypliny. Dokładnie tak jak w strażackiej drabinie ku szczytom! I tego samozaparcia i woli walki z sobą o każdy lepszy dzień, o ten najmniejszy sukcesik, o ten szczebelek w drabinie Wam życzę! 

W poprzednim odcinku pisałem o sprawnościówce oraz teście wiedzy z przedmiotów ścisłych i języka obcego. W skrócie: tor przeszkód zaliczyłem, egzaminy napisałem, wróciłem pociągiem do rodzimego miasta i co … I nic, wakacje jak każde inne: rowerek, jeziorko, koszykówka i inne wariacje czasu wolnego. Zapomniałem wtedy o stresującym zdarzeniu jakim była wizyta w stolicy. W pewnym sensie wyparłem to z siebie i zająłem się beztroskim korzystaniem z czasu wolnego, do czasu… Po dłuższym czasie, który upłynął od egzaminów zacząłem zastanawiać się jak wygląda moja sytuacja. Żadnego listu nie dostałem, ze szkoły nikt do mnie nie zadzwonił. Młodszym czytelnikom napomnę, iż w 2005 roku Internet w Polsce był dopiero w powijakach, łączność komórkowa też dopiero raczkowała (minuta połączenia w mojej pierwszej komórce kosztowała 3 złote).

Ze względu na brak jakichkolwiek informacji wydawało mi się, iż najzwyczajniej w świecie nie dostałem się do wymarzonej uczelni. Postanowiłem zadzwonić jednak do szkoły, żeby dowiedzieć się jak poszły egzaminy; co było w porządku, co poszło nie tak, na co ewentualnie zwrócić uwagę w następnym roku itp. Nadmienię, iż SGSP była jedyną uczelnią, na którą złożyłem papiery. Nie czułem powołania do jakiegokolwiek innego zawodu, poza strażakiem, co wiązało się z jedynym dla mnie słusznym kierunkiem studiów. Mniej więcej za moich czasów młodości zaczął rodzić się bum na posiadanie wyższego wykształcenia. Nie ważne czy to wyższa szkoła latania na miotle, czy też akademia namierzania ufoludków, ważne żeby iść na studia i nic z tego nie mieć, poza dyplomem ukończenia jakieś nic nie znaczącej uczelni, w której stopnie dostajesz za obecność na lekcjach, przepraszam wykładach i zajęciach… Jak słyszę rówieśnika, który płacze, że nie może znaleźć pracy, a skończył zarządzenie i marketing w Kaliszu i był jednym z 250 elitarnych menadżerów kończących każdego roku ten wspaniały kierunek, to powiem Wam szczerze, iż krew mnie zalewa. W Polsce brakuje specjalistów, natomiast licencjatów i nic nie znaczących magistrów mamy od groma. Moja rada jest taka! Jak nie jesteś orłem z nauki, to mierz siły na zamiary i licz się z konsekwencjami. Kończąc chociażby zawodówkę stolarską jesteś w stanie o wiele szybciej znaleźć pracę, która da Ci więcej pieniędzy i otworzy drogę, chociażby do założenia działalności gospodarczej, niż skończenie nic nie znaczącej szkoły wyższej.

Lecimy dalej… Pewnego razu jadłem obiad wspólnie z babcią i przypomniałem sobie o egzaminach na SGSP. Wziąłem słuchawkę telefonu stacjonarnego do ręki i przy pomocy okrągłej tarczy z miejscami na palec przy każdej cyfrze wybrałem numer do sekretariatu szkoły. Przedstawiłem się i spytałem się o moje wyniki. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, iż jestem 33 na liście, przeszedłem dalej, a w dniu jutrzejszym mam wstawić się u szkolnego psychologa o godzinie 9:00. Byłem zszokowany powiem Wam szczerze! Z jednej strony euforia, z drugiej strony lęk przed nieznanym. Poza tym nie wiedziałem jak uwierzyć w ten szczęśliwy zbieg okoliczności. Obiad jadłem w okolicach godziny 14, sekretariat otwarty do 15:30. Wystarczyłoby wpaść na pomysł wykonania telefonu półtorej godziny później i byłoby po tzw. „ptakach”. W dniu następnym nie zjawiłbym się w szkole na badaniach i życie potoczyłoby się zupełnie inaczej.

Okej! Poszedł fart, jakich wiele w moim kolorowym niczym me tatuaże życiu. Zacząłem się zastanawiać dlaczego nie dostałem żadnego powiadomienia… Podałem zły numer telefonu, pomyliłem adres, pani w sekretariacie źle zaadresowała kopertę i nie doszła do mnie. Czy po prostu, byłem przeznaczony do rekrutacyjnej utylizacji na rzecz jakiegoś plecaka z tatusiem czy innym wujaszkiem postawionym na wyższym stanowisku. Tego się nigdy nie dowiem, chociaż tak na prawdę w ogóle mnie to nie interesuje.

Pociąg do Warszawy miałem za mniej niż 12 godzin, trzeba się ogarniać. Cyk cy ryk cyk i jestem spakowany, strawa zjedzona, buziak dla mamusi i lecimy na dworzec. Pociąg o 1.00 w nocy, w Warszawie byłem około 6, chwila zwiedzania bojem i jestem w SGSP. Odebrałem papiery i zaczynamy zabawę. Psycholog na początek, a co u niego? Różnego rodzaju branżowe testy, po których następuje rozmowa, a na niej standardowe pytania: dlaczego chcesz zostać strażakiem, jakie są twoje wady i zalety, złe i dobre cechy, jak radzisz sobie z sytuacjami stresowymi, czy zdarza Ci się krzyczeć na ludzi. Pamiętam dwa ciekawe pytania pani psycholog, jedno to jakim zwierzęciem chciałbyś być i dlaczego: odpowiedziałem, że jakimś wielkim ptakiem (dla mnie synonim wolności), mógłbym być albatrosem ze względu na największą powierzchnię, rozstaw skrzydeł oraz przepiękne widoki podczas dnia pracy.

Powiem krótko wiedziałem od razu, iż wpadłem w jej łaski. Psycholog zaliczony i co dalej? Do odwiedzenia rzesza lekarzy specjalistów: neurolog, okulista, laryngolog, ortopeda, psychiatra i kardiolog. Tego samego dnia pojechałem do szpitala MSWiA chcąc kontynuować badania. Okazało się, iż badań nie zrobię w ciągu jednego dnia, lecz potrwa to o wiele dłużej. Pierwszy wolny termin był w dniu następny z samego rana u lekarza kardiologa, więc miałem czas na ogarnięcie pięciogwiazdkowej kwatery w hotelu robotniczym „Orzeł”. Wstałem z samego rana, pojechałem do szpitala, oddałem krew oraz mocz i udałem się na umówioną wizytę do specjalisty od serducha. Zapukałem do drzwi, wszedłem do środka i zobaczyłem pana lekarza. Mężczyzna około lat 60, twarz spuchnięta koloru różowo-fioletowego, nos jak purchawa. Ogólne pierwsze wrażenie: resortowy lekarzyna, który najlepsze lata kariery miał za komuny, wygląd zewnętrzny i zapach świadczył o problemie z alkoholem. Mówię do siebie „będzie grubo” i co? Nie myliłem się. Pan kardiolog spojrzał na mnie spod byka, wziął papiery, totalnie mnie ignorując. Mówił coś, nie patrząc mi w oczy, wyciągnął stetoskop, przyłożył go do klatki piersiowej nie każąc ściągać bluzki. Mruknął coś pod nosem, usłyszałem mniej więcej: „ szzyyy czyyy pyy serca, do służby się pan nie nadaje”.

Nie zrobił ze mną żadnego wywiadu ani nawet nie skierował na EKG. Zamurowało mnie, ścisk w gardle, gruczoły łzowe zaczęły się zaciskać, moje życie w sekundę legło w gruzach. Patrzę co się dzieje, a dziadu bierze do ręki długopis i zaczyna coś pisać w moich dokumentach. Jak zobaczyłem co robi, to wziąłem mu z biurka swoje papiery, powiedziałem w afekcie kilka kolokwializmów i wybiegłem ze szpitala. Byłem strasznie wydygany, bo nie mogłem uzmysłowić sobie co tu się przed chwilą stało. Czy ja na prawdę jestem chory, czy na prawdę ktoś chce się mnie pozbyć i wstawić na moje miejsce kogoś z listy rezerwowych. Dziad dostał cynk, żeby odsiać parę osób, bo ten mniej zdolny ale „lepiej” urodzony czeka na swoją kolej. Byłem skonfundowany, ale nie poddałem się i jechałem z życiem dalej.

Coś tam zmyśliłem, kartę nową dostałem i poszedłem do kardiologa w innej placówce MSWiA. Tam zapisałem się do pani doktor na następny dzień. Powiem Wam, iż żyłem wtedy z duszą na ramieniu. Jedna z dłuższych dób w życiu, ale chyba Was to nie dziwi. Ciężko było mi wtedy usnąć ale w końcu się udało i po nerwowej nocce byłem co raz bliżej godziny zero. Nastał poranek ,ruszyłem do kolejnego szpitala. Na miejsce przybyłem pół godziny przed czasem i byłem pierwszy w kolejce. Na umówioną godzinę, bez żadnego spóźnienia do środka weszła pani doktor prosząc mnie kulturalnie bym wszedł. Zrobiła ze mną wywiad, sprawdziła ciśnienie i powiedziała jedno: musi być pan delikatnie zdenerwowany, bo ciśnienie jest nieco podwyższone. Wysłała mnie na EKG, wróciłem z badaniami i co się okazało?! Jak myślicie?! Zdrowy jak koń, ogier zdolny do służby powiedziała do mnie z uśmiechem! Powiedziałem jej wtedy o sytuacji z dnia poprzedniego. Pani kardiolog powiedziała do mnie wtedy, cytuje z pamięci: „synku, a ja się dziwiłam, czemu Ty masz ciśnienie podwyższone. Ja się powinnam dziwić dlaczego Ty jeszcze na zawał nie zszedłeś wchodząc do mnie”. Przytuliła mnie i powiedziała, żebym się niczym nie martwił bo jestem okazem zdrowia i na pewno nie będzie problemu z następnymi specjalistami.

Bardzo mi to pomogło! Poprawiło samopoczucie oraz dało pewności siebie, której mi strasznie wtedy brakowało. Nie będę się rozpisywał o kolejnych badaniach, bo nic odbiegającego od normy nie wydarzyło się i po prawie tygodniu spędzonym na badaniach, lekarz medycyny pracy stwierdził, iż jestem zdolny do służby!!!! To był dopiero SUKCES!!!! To była EUFORIA!!!! Po tygodniu wróciłem do Kalisza cały, zdrowy i zdolny do podjęcia kolejnego kroku, czyli unitarki w PBL Zamczysko Nowe, które miało się rozpocząć 1 lipca 2005 roku, czyli za dwa dni…

Artykuł Zostań strażakiem – ZDROWY STRAŻAK pochodzi z serwisu Strazacki.pl portal o straży pożarnej.